Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez W.O. było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 grudnia 2012 r., nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Grodkowa z dnia 9 marca 2012 r., nr [...], ustalającej "A" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą w rejonie wsi [...] gmina Grodków.
Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:
Burmistrz Grodkowa, po rozpatrzeniu wniosku "A" Sp. z o.o. w [...], decyzją z dnia 9 marca 2012 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o nazwie "[...]" w rejonie wsi [...]. Decyzję doręczono wnioskodawcy w dniu 15 marca 2012 r., a pozostałe strony zawiadomiono o jej wydaniu w drodze obwieszczenia wywieszonego na tablicach ogłoszeń w miejscowościach [...], [...] i [...] w dniu 15 marca 2012 r. oraz w dniu 16 marca 2012 r. we wsi [...], co wynika z adnotacji na egzemplarzach zawiadomień oraz z oświadczeń sołtysów wsi. Nadto, stosowne obwieszczenie opublikowano na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w Grodkowie w dniu 15 marca 2012r.
Odwołania od powyższej decyzji wnieśli m.in. Towarzystwo "A" z siedzibą w [...] i W. O., pismami złożonymi w dniu 26 marca 2012 r. w Urzędzie Miejskim, K. W. i A. P. – pismami, które wpłynęły w dniach 26 i 27 marca 2012 r., a także B. G. – pismem z dnia 27 marca 2012 r., data wpływu 28 marca 2012 r. Na wezwanie organu W.O., B.G., A.P. i K.W. przedstawili dokumenty potwierdzające ich tytuł prawny do nieruchomości leżących w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji.
Postanowieniem z dnia 31 lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu stwierdziło niedopuszczalność odwołania między innymi W.O., od decyzji z dnia 9 marca 2012 r.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium powołało przepis art. 134 K.p.a. i podkreśliło obowiązek organu odwoławczego ustalenia, w ramach czynności wstępnych kwestii dopuszczalności odwołania oraz terminowości jego złożenia. W tym zakresie Kolegium powołało się na stanowisko doktryny i orzecznictwa, wedle którego niedopuszczalność odwołania może wynikać z m.in. z przyczyn o charakterze przedmiotowym, do jakich zalicza się brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości zaskarżenia w toku instancji i wyczerpanie środków odwoławczych. Zdaniem Kolegium, pogląd ten obejmuje także sytuację wniesienia odwołania przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania takiej czynności.
Ponadto Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od daty jej doręczenia i zaznaczyło, że materialnoprawną podstawą orzekania w rozpoznawanej sprawie jest ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Na mocy art. 74 ust. 3 tej ustawy, w sytuacji gdy liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 K.p.a., mówiący, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia.
Na tej podstawie Kolegium stwierdziło, że krąg stron w postępowaniu wszczętym z inicjatywy "A" Sp. z o.o. obejmuje ponad 20 osób, a pierwsze ogłoszenie o wydaniu kwestionowanej decyzji nastąpiło w dniu 15 marca 2012 r., co oznacza, że określony w art. 129 § 2 K.p.a. bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się w dniu 30 marca 2012 r., podczas gdy skarżący złożył odwołanie w dniu 26 marca 2012 r. Wniesienie odwołania było zatem przedwczesne i nie mogło wywołać skutków prawnych.
Niezależnie od odwołania z dnia 26 marca 2012 r. W.O. złożył kolejne pismo datowane na dzień 12 czerwca 2012 r. nazwane "odwołaniem" od decyzji z 9 marca 2012 r.
Następnie, pismem z dnia 17 października 2012 r. W.O. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania podnosząc błędne pouczenie dokonane przez organ I instancji w treści obwieszczenia dokonanego w trybie art. 49 K.p.a. Składając wniosek o przywrócenie terminu podniósł, że 11 października 2012 r. powziął informację jakoby jego odwołalnie z 26 marca 2012 r. było przedwczesne, gdyż w tym dniu SKO doręczyło mu uzasadnienie postanowienia z 31 lipca 2012 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania.
W zaskarżonym postanowieniu z 31 grudnia 2012 r. SKO w Opolu odmówiło przywrócenia terminu do złożenia odwołania i ustaliło, że warunkiem sine qua non uwzględnienia prośby o przywrócenie terminu jest brak winy podmiotu, który uchybił określonemu terminowi procesowemu. Jako kryterium przy ocenie istnienia winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Brak winy można stwierdzić tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą powódź, pożar itp.
Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Organ rozpatrujący prośbę w tej sprawie musi brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Osoba zainteresowana powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
Dalej SKO wywodziło, że zaskarżona decyzja zapadła na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 74 ust. 3 tej ustawy, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kpa, przewidujący, iż strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeśli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia.
Bezsporny jest fakt, że decyzja z 9 marca 2012 r. została doręczona w trybie art. 49 Kpa, oraz że skarżący uchybili terminowi do wniesienia odwołania. Odwołujący się powołał argument braku właściwego pouczenia w ogłoszeniu, ale zdaniem Kolegium, wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Pouczenie istotnie było enigmatyczne, lecz strony mogły temu zaradzić zwracając się do organu pierwszej instancji lub do Kolegium, np. drogą telefoniczną o wyjaśnienie wątpliwości. Z akt sprawy wynika, że takie działania nie zostały podjęte, mimo braku obiektywnych przeszkód, zakończyło motywy postanowienia SKO.
Ponadto trzeba zwrócić uwagę, że wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r. WSA w Opolu w sprawie II SA/Op 582/12 uchylił postanowienie SKO w Opolu z dnia 31 lipca 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania B.G. i W.O. od decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
Sąd ten w motywach wyroku oceniał skuteczność wniesienia odwołania przez stronę przed upływem terminu o jakim mowa w art. 49 k.p.a. ale po dacie doręczenia decyzji innej stronie w zwykłym trybie określonym w art. 39 k.p.a.
Sąd zważył dalej, że wniesienie odwołania przez tą ze stron postępowania, której decyzja nie została jeszcze doręczona, należy mieć na względzie treść art. 129 § 2 K.p.a., który stanowi, że "odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie". Zdaniem Sądu, powyższy przepis należało interpretować w ten sposób, że zakreśla on jedynie końcowy termin do wniesienia środka odwoławczego. Wskazany w tym przepisie początek biegu terminu, jakim jest dzień "doręczenia decyzji stronie" oznaczany jest zasadniczo po to, aby możliwe było ustalenie daty, w której termin ten upłynął, przy czym stosownie do art. 57 § 1 K.p.a., przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło doręczenie. Precyzyjne oznaczenie upływu terminu do wniesienia środka odwoławczego umożliwia ustalenie, w jakiej dacie decyzja nabywa cechę ostateczności w rozumieniu art. 16 § 1 K.p.a., stanowiącą istotę zasady trwałości decyzji administracyjnych, a ponadto pozwala wyznaczyć moment, do którego decyzja nie ulega wykonaniu (art. 130 § 1 K.p.a.).
Brak jest natomiast przepisu określającego datę początkową biegu terminu do wniesienia odwołania. Przyjąć w związku z tym należy, że wyznacznikiem tej daty początkowej jest wprowadzenie decyzji do porządku prawnego.
WSA w Opolu w wyroku z dnia 28 maja 2013 r. dodał, że pomimo prezentowania w orzecznictwie również odmiennych poglądów, w ocenie składu orzekającego należało uznać, że dzień, w którym decyzja została wprowadzona do porządku prawnego, tj. w którym nastąpiło doręczenie decyzji przynajmniej jednej ze stron postępowania, otwiera termin do wniesienia odwołania przez każdą z pozostałych stron postępowania. Z kolei, upływ tego terminu w odniesieniu do każdej konkretnej strony biorącej udział w postępowaniu, której doręczono decyzję, jest niezależny od daty wejścia decyzji do porządku prawnego i następuje - stosownie do art. 129 § 2 K.p.a. - po czternastu dniach od dnia doręczenia.
Przepis art. 49 k.p.a. nie stanowi bowiem samodzielnej podstawy prawnej do stosowania doręczenia przez obwieszczenie. Jego rola sprowadza się w istocie do określenia pewnych podstawowych reguł tego sposobu doręczeń (m.in. jego przedmiotu, adresata, daty doręczenia), które mogą mieć zastosowanie w sytuacjach, gdy przepis szczególny nie określa w sposób wyczerpujący wszystkich elementów niezbędnych dla skuteczności doręczenia. Z przepisu tego nie wynika jednak, aby wydana w sprawie decyzja była wprowadzana do porządku prawnego dopiero po upływie czternastu dni od ukazania się ogłoszenia, jeśli wcześniej decyzja ta została doręczona stronie.
W rozpoznawanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji z dnia 9 marca 2012r. została doręczona inwestorowi – "A" Sp. z o.o. w dniu 15 marca 2012 r. Okoliczność ta nie była kwestionowana w sprawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że z tą datą decyzja powyższa została wprowadzona do porządku prawnego i wiązała organ, który ją wydał. Na ocenę tę nie ma wpływu fakt, że w dniach 15 i 16 marca 2013 r. doszło do ogłoszenia tej decyzji w trybie art. 49 K.p.a. Odwołania wniesione zostały natomiast przez skarżących w dniach 26 i 28 marca 2012 r. Wniesienie odwołań nastąpiło zatem w okresie, kiedy decyzja której dotyczyły odwołania funkcjonowała już w porządku prawnym. Nawet, jeżeli na podstawie art. 74 ust. 3 ustawy organ podjął kroki zmierzające do zastosowania w sprawie przepisu art. 49 K.p.a., poprzez ogłoszenie decyzji, nie mogło to spowodować automatycznie skutku w postaci pozbawienia znaczenia prawnego doręczenia decyzji inwestorowi.
W tych okolicznościach odwołania wniesionego po dacie doręczenia decyzji, a nawet po dacie ukazania się ogłoszenia, nie można uznać za niedopuszczalne bez względu na to, kiedy rozpoczął się termin liczony stosownie do art. 49 K.p.a., a taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.
W zaleceniach do dalszego postepowania WSA w Opolu zauważył, że organ odwoławczy winien rozpatrzyć odwołanie strony.
W skardze sądowoadministracyjnej z 19 marca 2013 r. W.O. zarzucił postanowieniu z 31 grudnia 2012 r. naruszenie przepisów art. 58 K.p.a. przez przyjęcie, że uchybił terminowi z własnej winy a także naruszenie art. 49 w zw. z art. 107 § 1 i art. 112 K.p.a. przez nieuwzględnienie błędnego pouczenia w treści obwieszczenia o decyzji Burmistrza Grodkowa z dnia 9 marca 2012 r. oraz naruszenie art. 9 K.p.a. w zakresie prawa do należytego informowania o przysługujących stronie prawach procesowych. Skarżący wnosił o uchylenie postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że obwieszczenie, o którym mowa w art. 49 K.p.a., jest instytucją nadzwyczajną i stosowaną wyjątkowo, ponieważ zakłada ona fikcję prawną skutecznego doręczenia decyzji stronom postępowania administracyjnego. Z tego względu organ powinien bezwzględnie i rygorystycznie przestrzegać wymogów odnoszących się do treści obwieszczenia, treści samej decyzji i pouczeń odnoszących się do sfery uprawnień bądź obowiązków strony, której obwieszczana decyzja dotyczy. Mając na względzie powyższe, treść pouczenia zawartego w obwieszczonej decyzji Burmistrza Grodkowa z dnia 9 marca 2012 r., w brzmieniu: " Od niniejszej decyzji przysługuje stronom odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu za pośrednictwem Burmistrza Grodkowa, w terminie 14 dni od dokonania się niniejszego zawiadomienia" narusza art. 107 § 1 i art. 9 K.p.a. ponieważ nieprecyzyjnie określa termin do wniesienia odwołania, a wręcz wprowadza stronę w błąd.
Powyższy zapis sugeruje bowiem, że "dokonanie się" jest tożsame z obwieszczeniem. W prawidłowym pouczeniu powinno być zaś jasno wyartykułowane, że pod pojęciem "dokonania się" należy rozumieć okres czternastu dni od dnia obwieszczenia i, że po tym terminie można skutecznie wnieść odwołanie od decyzji.
Nie znajduje podstaw uznanie, że strona skarżąca uchybiła terminowi z własnej winy i nie dochowała należytej staranności w dbaniu o własne interesy. Strona skarżąca była bowiem przekonana, że złożyła odwołanie w terminie, zgodnie z pouczeniem. Dopiero w postanowieniu SKO w Opolu nr [...] z dnia 31 lipca 2012 r., doręczonym 11 października 2012 r., strona skarżąca powzięła informację o tym, że jakoby złożyła odwołanie przedwcześnie. Przedwczesne, wniesienie odwołania przez stronę skarżącą wynikało wyłącznie z mylnej treści pouczenia. Stosownie zaś do art. 112 K.p.a. błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała.
Organ II instancji sam zauważył, że "istotnie pouczenie było enigmatyczne" i zasugerował, że strona mogła zwrócić się telefonicznie do organu I instancji bądź SKO o "wyjaśnienie wątpliwości". Organ II instancji przyznał zatem, że treść pouczenia była dla przeciętnego odbiorcy niezrozumiała i wymagała dodatkowych objaśnień, co jest sytuacją niedopuszczalna i powodującą niepewność co do prawa i utratę zaufania do organów administracji. Podkreślić również należy, że stronę wiąże treść decyzji (w tym zawartych w niej pouczeń), a nie jakiekolwiek wyjaśnienia telefoniczne, których treści nie byłaby w stanie udowodnić.
Zdaniem strony skarżącej, spełniła ona kumulatywnie wszelkie przesłanki z art. 58 k.p.a. Mianowicie, strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu, a wniosek ten został złożony w ciągu 7 dni od momentu powzięcia informacji o przedwczesnym złożeniu odwołania od decyzji (od dnia doręczenia postanowienia SKO nr [...] z dnia 31 lipca 2012 r., jednocześnie z wniesieniem wniosku, strona skarżąca dopełniła czynności, dla której określony był termin, a ponadto strona skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.
Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Dlatego istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było orzeczenie WSA w Opolu w powołanej wyżej sprawie II SA/Op 582 / 12. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela wykładnię przepisów art. 129 § 2 i art. 49 K.p.a. zaprezentowaną w tamtym postępowaniu. Przypomnieć należy, że w sprawie II SA/Op 582/12 Sąd podniósł między innymi, że rozważając możliwość wniesienia odwołania przez te ze stron postępowania, którym decyzja nie została jeszcze doręczona, należy mieć na względzie treść art. 129 § 2 K.p.a., który stanowi, że "odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie". Zdaniem Sądu, powyższy przepis należy interpretować w ten sposób, że zakreśla on jedynie końcowy termin do wniesienia środka odwoławczego.
Wskazany w tym przepisie początek biegu terminu, jakim jest dzień "doręczenia decyzji stronie" oznaczany jest zasadniczo po to, aby możliwe było ustalenie daty, w której termin ten upłynął, przy czym stosownie do art. 57 § 1 K.p.a., przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło doręczenie. Precyzyjne oznaczenie upływu terminu do wniesienia środka odwoławczego umożliwia ustalenie, w jakiej dacie decyzja nabywa cechę ostateczności w rozumieniu art. 16 § 1 K.p.a., stanowiącą istotę zasady trwałości decyzji administracyjnych, a ponadto pozwala wyznaczyć moment, do którego decyzja nie ulega wykonaniu (art. 130 § 1 K.p.a.). Brak jest natomiast przepisu określającego datę początkową biegu terminu do wniesienia odwołania. Przyjąć w związku z tym należy, że wyznacznikiem tej daty początkowej jest wprowadzenie decyzji do porządku prawnego.
Pomimo prezentowania w orzecznictwie również odmiennych poglądów, w ocenie składu orzekającego należy uznać, że dzień, w którym decyzja została wprowadzona do porządku prawnego, tj. w którym nastąpiło doręczenie decyzji przynajmniej jednej ze stron postępowania, otwiera termin do wniesienia odwołania przez każdą z pozostałych stron postępowania. Z kolei upływ tego terminu w odniesieniu do każdej konkretnej strony biorącej udział w postępowaniu, której doręczono decyzję, jest niezależny od daty wejścia decyzji do porządku prawnego i następuje - stosownie do art. 129 § 2 K.p.a. - po czternastu dniach od dnia doręczenia.
Przedmiotem skargi było proceduralne postanowienie organu odwoławczego wydane na podstawie art. 58 § 1 K.p.a. o treści wyżej wskazanej. Organ odwoławczy rozpoznał wniosek skarżącego z dnia 16 października 2012 r. zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 grudnia 2012 r., mimo, że był on bezprzedmiotowy.
Strona wniosła bowiem odwołanie, w terminie przewidzianym w art. 129 § 2 K.p.a., pismem z dnia 26 marca 2012 r.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie tylko podziela argumentację przywołaną w cytowanym wyżej prawomocnym wyroku WSA w Opolu z 28 maja 2013 r., sygn. akt II SA/OP 582/12, ale przede wszystkim uwzględnić musi stan prawny orzeczeniem tym wprowadzony na podstawie art. 170 P.p.s.a.
Skoro bowiem postanowienie SKO w Opolu z dnia 31 lipca 2012 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania W.O. od decyzji Burmistrza Grodkowa z dnia 9 marca 2012 r. zostało uchylone, a Sąd nakazał organowi odwoławczemu rozpoznanie odwołania strony z 26 marca 2012 r., to postanowienie w przedmiocie wniosku przywrócenia terminu do wniesienia odwołania musiało ulec uchyleniu. Wniosek strony stał się bezprzedmiotowy.
Zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. od decyzji wydanej w I instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Prawo wniesienia odwołania od konkretnej decyzji służy stronie tylko jednokrotnie. Po prawidłowym złożeniu odwołania każde kolejne pismo strony, nawet określone odwołaniem, nie jest środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 127 § 1 K.p.a. Jest kolejnym pismem w sprawie administracyjnej. Tak też należy traktować pismo skarżącego z dnia 12 czerwca 2012 r.
Reasumując, rozstrzygając wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w oparciu o przepisy art. 58 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 59 § 2 K.p.a., pomimo prawidłowego co do formy, treści i terminu wniesienia środka odwoławczego w dniu 26 marca 2012 r., organ odwoławczy naruszył przepisy proceduralne w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej, co na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego postanowienia.
Orzeczenia zawarte w pkt II i III w wyroku uzasadniają przepisy art. 152 i art. 205 § 2 P.p.s.a
Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań.