Uzasadnienie
M. K. (zwana dalej także: "skarżącą") pismem z dnia 17 czerwca 2023 r., wniosła do Wojewody Opolskiego odwołanie od decyzji z dnia 1 czerwca 2023 r., nr Pr-4153-3/2023 r., orzekającej o rozłożeniu skarżącej na raty kwoty 27.604,14 zł, będącej należnością podlegającą zwrotowi z tytułu niewywiązywania się z umowy o refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego.
Powyższe pismo zostało uznane przez Wojewodę Opolskiego jako skarga do sądu administracyjnego i przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w trybie art. 52 § 1 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – zwanej dalej jako: "P.p.s.a.". Wojewoda Opolski podniósł, że ww. pismo-odwołanie z dnia 17 czerwca 2023 r. dotyczy wskazanej na wstępie decyzji Starosty Brzeskiego, którą na podstawie art. 107 § 4 K.p.a. uwzględniono wniosek skarżącej o rozłożenie na raty należności z tytułu zwrotu refundacji. W powyższej decyzji, wobec uwzględnienia żądania skarżącej, odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia decyzji. Wojewoda podniósł także, że przedmiotowa decyzja zawiera błędne pouczenie o przysługującym prawie wniesienia odwołania do Wojewody Opolskiego w terminie 14 dni, a strona za pośrednictwem poczty elektronicznej, zgodnie z pouczeniem wniosła środek zaskarżenia wskazany w decyzji. Z podanych względów Wojewoda Opolski jako organ II instancji do którego wpłynęło pismo-odwołanie, przekazał ww. pismo skarżącej z dnia 17 czerwca 2023 r. według właściwości do WSA w Opolu.
W odpowiedzi na skargę, Starosta Brzeski wniósł o jej oddalenie.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego z dnia 21 lipca 2023 r., wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie jej numeru PESEL. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni, spowoduje odrzucenie skargi. Zostało one doręczone osobiście skarżącej w dniu 16 sierpnia 2023 r. (por. pocztowe potwierdzenie doręczenia przesyłki, k.15 akt).
Do dnia wydania niniejszego postanowienia, skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Natomiast pismem nadanym w dniu 18 lipca 2023 r. (data stempla na kopercie, k.7 akt) oświadczyła, że wycofuje skargę na decyzję Starosty Brzeskiego nr Pr-4153-3/2023.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wskazane w tym przepisie, charakterystyczne dla skargi. Jednym z wymogów formalnych, jakie ustawa stawia pierwszemu w sprawie pismu procesowemu, jest konieczność wskazania w nim numeru PESEL strony będącej osobą fizyczną. Obowiązek w tym zakresie wprowadza art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a.
W przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle tej regulacji niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem przez sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawę odrzucenia skargi stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie.
Z powyższych względów wezwano skarżącą do uzupełnienia wyżej wskazanego braku formalnego skargi, a wezwanie to zostało doręczone skutecznie do rąk skarżącej w dniu 16 sierpnia 2023 r. Wyznaczony przez Sąd siedmiodniowy termin do dokonania żądanej czynności, upłynął więc w dniu 23 sierpnia 2023 r. (środa). Pomimo upływu zakreślonego terminu i pouczenia o skutkach jego niedotrzymania, skarżąca nie zastosowała się jednak do niego w jakimkolwiek zakresie. Nie podała bowiem swojego numeru PESEL, co z kolei obligowało Sąd do odrzucenia skargi.
Dostrzeżenia jednocześnie wymaga, że skarżąca cofnęła skargę. Dokonanie takiej czynności procesowej skutkuje zwykle rozważeniem umorzenia postępowania sądowego w oparciu o art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd miał jednak na uwadze, że umorzenie postępowania jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy postępowanie sądowoadministracyjne zostało prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją jakiekolwiek przeszkody (braki formalne, brak wpisu) do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania, wymieniona w przepisie art. 161 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. W tej sprawie skarga dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu podlegała odrzuceniu. W takim przypadku Sąd nie rozważał przesłanek umorzenia postępowania sądowego.
Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.