Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 stycznia 2006 r. B. M. wniósł o spowodowanie zasypania zbiornika wodnego i zlikwidowania okalających go nasypów wykonanych w miejscowości [...] nr [...]. Powyższe pismo wraz z załączonymi do niego dokumentami, zostało w wykonaniu zarządzenia z dnia 13 marca 2006 r. przesłane według właściwości do Starosty [...], celem nadania mu biegu.
Następnie, w piśmie z dnia 28 kwietnia 2006 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Starostwa Powiatowego w O., B. M. i F. M. ponownie zaskarżyli decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], nakładającą na J. J. i R. J. obowiązki zmierzające do zalegalizowania wykonanej samowoli budowlanej (budowy zbiornika), a w szczególności do opracowania i przedłożenia operatu wodnoprawnego, celem uzyskania stosownego pozwolenia.
Z dokumentów znajdujących się w aktach sądowych sprawy nie wynika, aby skarżący wnieśli odwołanie od powyższej decyzji do organu II instancji, jakim w niniejszej sprawie jest Wojewoda [...].
Pismem procesowym z dnia 17 maja 2006 r., stanowiącym odpowiedź na wniesioną skargę, Starosta [...] wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
Stosownie do art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej K.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji, organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ.
Obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania, ustanowionej w art. 15 K.p.a. Zasada dwuinstancyjności daje stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżenia określa ustawa" (por. B. Adamiak, J. Borkowski: "Polskie postępowanie administracyjne sądowoadministracyjne", Warszawa 1999 r., str. 165 i nast.).
W myśl omówionej wyżej zasady dwuinstancyjności postępowania i zgodnie z art. 4 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., nr 239, poz. 2019 ze zm.), organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Starostę [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego jest Wojewoda [...].
Skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez B. M. i F. M. dotyczy decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...]. Tym samym więc skarga na tę decyzję wniesiona do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna wobec treści art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem dotyczy decyzji organu I instancji.
Wobec powyższego skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.