Uzasadnienie
S. C. pismem datowanym 13 lipca 2009r. wniósł skargę na rozkaz personalny z dnia [...], nr [...], Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymujący w mocy rozkaz personalny z dnia [...], nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w N. w sprawie ustalenia uposażenia z dniem 1 stycznia 2009r.
Skarżący domagał się zmiany zaskarżonego rozkazu personalnego przez zaszeregowanie do wyższej grupy stanowisk służbowych policjantów i przyznania wyższego wynagrodzenia, ewentualnie uchylenia rozkazu i nakazanie organowi I instancji utworzenia dodatkowego stanowiska służbowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Pismem procesowym z dnia 7 sierpnia 2009r. skarżący cofnął skargę "w związku mianowaniem go na wyższe stanowisko służbowe i ustaniem kwestii spornej".
Po doręczeniu kopii pisma procesowego skarżącego organowi uzupełniono akta administracyjne złożone wcześniej w trybie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", o dalsze decyzje Komendanta Powiatowego Policji w N. w sprawie zmian organizacyjnych w podległej mu jednostce i ustalenia skarżącemu wyższego wynagrodzenia w konsekwencji mianowania na stanowisko przewodnika psa służbowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofniecie skargi wiąże sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przy takim uregulowaniu wymienionego przepisu cofnięcie skargi jest instytucją procesową należącą do dyspozytywnych czynności procesowych strony.
Nie jest ono ograniczone terminem, a moment złożenia takiego oświadczenia procesowego ma znaczenie jedynie dla kosztów postępowania sądowego (por. art. 232 P.p.s.a.).
Związanie sądu cofnięciem skargi nie jest bezwzględne, a art. 60 P.p.s.a. in fine określa zakres kognicji sądu administracyjnego w takiej sytuacji procesowej. Sprowadza się on do badania dwóch przesłanek, a mianowicie, czy cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa albo czy nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Badając pod tym kątem pismo skarżącego z 7 sierpnia 2009r. na tle okoliczności sprawy, a zwłaszcza decyzji organu I instancji związanych z utworzeniem stanowiska przewodnika psa służbowego i ustalenia nowego wynagrodzenia skarżącego, a w konsekwencji mianowania na wyższe stanowisko służbowe, Sąd uznał, że cofnięcie skargi było dopuszczalne. Dlatego na podstawie 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 P.p.s.a. postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć.