Uzasadnienie
K. G. złożył do Wojewódzkiego Sadu administracyjnego w Opolu skargę zawierającą wniosek z dnia 2 kwietnia 2012 r., o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Wojewody Opolskiego z dnia 2 listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość przejętą na realizację inwestycji drogowej. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek ten stanowi kontynuację wniosku z dnia 6 lutego 2012 r., który został uznany przez Sąd za skargę i odrzucony postanowieniem z dnia 19 marca 2012 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Op 85/12 z powodu uchybienia terminu do jej złożenia. Podniósł, że wnosi o uchylenie decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Wniósł jednocześnie o przekazanie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organowi właściwemu, na wypadek niewłaściwości sądu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę z dnia 23 kwietnia 2012 r. Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie, argumentując, że powody podjęcia decyzji z dnia 2 listopada 2011 r., zostały w decyzji szczegółowo wskazane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Sąd administracyjny w pierwszej kolejności, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, bada jej dopuszczalność pod kątem oceny, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwana dalej P.p.s.a. Sąd obowiązany jest zbadać m.in. legitymację skarżącego, terminowość wniesienia skargi, spełnienie przez nią wymogów formalnych, a także, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Ponadto, stosownie do treści art. 4 powołanej ustawy sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach, a do takich należy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji złożony na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skarżący K. G. może żądać wzruszenia decyzji Wojewody Opolskiego w jednym z trybów nadzwyczajnych przewidzianych w K.p.a., służących np. stwierdzeniu nieważności decyzji albo wznowieniu postępowania. W szczególności, jeżeli kwestionowana decyzja została podjęta w postępowaniu zwykłym, to można wystąpić o stwierdzenie jej nieważności, ale w myśl art. 157 § 1 K.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 K.p.a. jest organ administracji wyższego stopnia.
W związku z tym, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd wniosek odrzucił, gdyż przedmiot sprawy nie należy do jego właściwości, a przepisy procedury sądowoadministracyjnej nie zawierają odpowiednika art. 65 § 1 K.p.a. Dlatego strona winna sama złożyć wniosek o stwierdzenie nieważności do organu wyższego stopnia.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.