Uzasadnienie
Skarżący – Burmistrz [...], wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...], którą uchylono w całości decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] o odmowie ustalenia B. i L. W. warunków zabudowy dla eksploatacji kruszywa naturalnego i przekazano sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
W skardze zakwestionowano stanowisko organu odwoławczego o koniczności ustalenia wszystkich stron postępowania, określenia czy teren objęty wnioskiem jest terenem górniczym oraz potrzeby sporządzenia projektu decyzji przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów i architektów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej odrzucenie. Organ odwoławczy powołał się na obowiązujący w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym organ wydający w sprawie decyzję, nie jest i nie może być w tej samej sprawie stroną postępowania. W konsekwencji stwierdzono, że Burmistrzowi nie przysługuje prawo złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Burmistrz, wydając decyzję w pierwszej instancji, nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa, lecz występuje w stosunkach publiczno-prawnych jako organ administracji publicznej, na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyznały wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta uprawnienie do wydawania decyzji o ustaleniu, bądź odmowie ustalenia warunków zabudowy, czyli upoważniły te organy wykonawcze jednostki samorządu terytorialnego do działania w charakterze organu administracyjnego, rozstrzygającego w sposób władczy indywidualną sprawę administracyjną. Pamiętać trzeba, że organy te spełniają również inną rolę, a mianowicie reprezentują gminę na zewnątrz, w tym mają prawo składania w jej imieniu środków procesowych. Ta szczególna pozycja Burmistrza [...] sprawia, iż po jego stronie nie występuje interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 p.s.a., co w konsekwencji wyklucza możliwość złożenia przez ten organ skargi do sądu administracyjnego.
Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie zarówno w doktrynie (patrz M. Jaśkowska, A. Wróbel "KPA - Komentarz" Wydawnictwo Zakamycze 2000r. – uwagi do art. 29 k.p.a.), jak i w orzecznictwie sądowym (patrz uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003r., sygn. akt OPS 1/03, publ. ONSA 2003/4/115, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1017/04, niepubl., omawiany w dzienniku "Rzeczpospolita" z dnia 21 lutego 2005r.). Dodatkowo można wskazać na trafną tezę, wyrażoną przez NSA już w wyroku z dnia 26 maja 1982r. (sygn. akt SA/Gd 165/82, publ. ONSA 1982/1/49), zgodnie z którą "Stroną w postępowaniu administracyjnym nie może być organ, który w sprawie został powołany na mocy przepisów prawa do wydawania decyzji administracyjnych, nawet wtedy, gdy organem tym nie jest organ administracji państwowej (art. 1 § 2 pkt 1 K.p.a.)".
Z powodów wskazanych powyżej skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a.