Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 maja 2012r. referendarz sądowy ustanowił T. R. adwokata z urzędu, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 stycznia 2012r., nr [...], w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Opolu, na pełnomocnika T. R. został wyznaczony adwokat P. P., wykonujący zawód w Kancelarii [...] w [...], przy ulicy [...].
Wyrokiem z dnia 5 lipca 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę T. R. W dniu 11 lipca 2012r. referendarz sądowy przyznał adwokatowi P. P. wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł z tytułu udzielonej skarżącemu pomocy prawnej w postępowaniu sądowym, w I instancji.
Pismem procesowym z dnia 3 września 2012r. pełnomocnik skarżącego przedstawił opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z tytułu sporządzenia w/w opinii, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały uiszczone w całości. Z treści przedłożonej opinii wynika, że została ona doręczona tut. Sądowi, skarżącemu i Okręgowej Radzie Adwokackiej w Opolu.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
Przepis art. 250 P.p.s.a. regulując kwestie związane z wynagradzaniem zawodowych pełnomocników ustanowionych w ramach przyznanego prawa pomocy, odsyła jednocześnie do odrębnych przepisów, wśród których znajdują się m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – zwanego dalej: "rozporządzeniem".
Z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia wynika, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie, niż określone w pkt 1 lit. a i b, wynosi 240 zł. Stosownie natomiast do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a., w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej. W przypadku gdy pomoc prawna polega na sporządzeniu dla strony opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, pełnomocnik powinien wykazać, że opinia została sporządzona i przekazana stronie. Sąd ustalając, czy pomoc prawna została udzielona, może poprzestać natomiast na samym oświadczeniu pełnomocnika (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 720/04, umieszczone w programie komputerowym LEX pod numerem 156687).
W niniejszym przypadku adwokat P. P., prowadził sprawę w I instancji, za co przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie na podstawie postanowienia referendarza sądowego z dnia 11 lipca 2012r. Pełnomocnik ten prowadził sprawę także w II instancji, sporządzając opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Z treści pisma procesowego pełnomocnika z dnia 3 września 2012r. (k-64 akt sądowych) wynika, że opinia powyższa została doręczona skarżącemu, a zatem zaistniały przesłanki do przyznania adwokatowi wynagrodzenia w stawce, o jakiej mowa § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, czyli 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, co stanowi 120 zł.
Przyznane wynagrodzenie, stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, należało powiększyć o stawkę 23 % podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług (co wynika z art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Wyliczony zatem w ten sposób należny podatek VAT wyniósł 27,60 zł. Referendarz nie przyznał adwokatowi zwrotu niezbędnych wydatków, albowiem pełnomocnik nie wykazał ich poniesienia.
W związku z powyższym, działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., referendarz sądowy orzekł jak w sentencji.