Uzasadnienie
Pismem procesowym z dnia 28 maja 2015 r., G. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Z sentencji skargi wynika, że skarżący kwestionuje rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnie z dnia 22 listopada 2006 r., nr [...] oraz rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 9 stycznia 2007 r., nr [...], uchylający wyżej wskazany rozkaz Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnie, w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby oraz w części dotyczącej wysokości mnożnika kwoty bazowej, od którego zależy wysokość uposażenia zasadniczego policjanta i orzekający o zwolnieniu G. W. ze służby z dniem 15 stycznia 2007 r., a także określający uposażenie zasadnicze.
W wyniku zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 22 czerwca 2015 r., ze skargi G. W. wyodrębniono dwie sprawy sądowoadministracyjne. Sprawa o sygn. akt II SA/Op 249/15, której jako przedmiot zaskarżenia wskazano rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 9 stycznia 2007 r., nr [...], jest rozpoznawana w ramach odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast, sprawa o sygn. akt II SA/Op 249/15, której jako przedmiot zaskarżenia wskazano rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnie z dnia 22 listopada 2006 r., nr [...], jest rozpoznawana w ramach niniejszego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 P.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowią podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji".
Rozkaz personalny wydany przez Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnie, stanowiący przedmiot niniejszej skargi, jest rozkazem wydanym przez organ pierwszej instancji. Od powyższego rozkazu personalnego skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu (obecna nazwa organu: Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu), jako organu wyższego stopnia nad Komendantem Powiatowym Policji w Oleśnie, co wynika z regulacji art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355. z późn. zm.). Złożenie skargi na rozkaz personalny pierwszoinstancyjny, w świetle wyżej przywołanych regulacji, jest zatem niedopuszczalne.
Odnotować warto, że G. W. skorzystał z opisywanego trybu i wniósł odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w Oleśnie z dnia 22 listopada 2006 r., nr [...], na skutek którego to odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Opolu rozkazem z dnia 9 stycznia 2007 r., nr [...], uchylił rozkaz personalny organu I instancji w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby oraz w części dotyczącej wysokości mnożnika kwoty bazowej, od którego zależy wysokość uposażenia zasadniczego policjanta i orzekający o zwolnieniu G. W. ze służby z dniem 15 stycznia 2007 r., a także określający uposażenie zasadnicze. G. W. nie godząc się z decyzją organu II instancji, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w sprawie o sygn. akt II SA/Op 128/07. Skarga ta, wyrokiem z dnia 30 lipca 2007 r. została przez Sąd I instancji oddalona, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił w dniu 9 grudnia 2008 r., skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego.
Z powyższego wynika jednoznacznie, że skarżący posiadał wiedzę na temat właściwego trybu zakwestionowania rozkazu personalnego nr [...], wydanego przez organ pierwszoinstancyjny, co więcej, z przysługującego mu prawa skutecznie skorzystał w 2007 r. Kolejna próba skarżącego, zmierzająca do wzruszenia decyzji organu I instancji przez złożenie skargi do sądu administracyjnego na ten akt, jest niedopuszczalna z przyczyn podanych w wyżej zaprezentowanym uzasadnieniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1- 5 P.p.s.a., dlatego z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, co Sąd orzekł jak w sentencji.