Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Wojewody Opolskiego zawartej w piśmie z dnia 30 grudnia 2008 r. jest uchwała Rady Gminy Pawłowiczki z dnia 13 listopada 2008 r. Nr 136/XXI/08 w przedmiocie określenia zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Pawłowiczki. Skarga ta została wniesiona za pośrednictwem Rady Gminy Pawłowiczki, która przekazała ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 23 stycznia 2009 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) razem z odpowiedzią na skargę z tego samego dnia.
Wojewoda Opolski wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały z powodu istotnego naruszenia prawa, w części w jakiej dotyczy w § 9 wyrazów "oraz przedłużać kolejne umowy najmu lub dzierżawy zawartych z tym samym podmiotem, których przedmiotem jest sama nieruchomość, jeżeli przedłużenie spowoduje, że okres najmu lub dzierżawy będzie w sumie dłuższy niż 3 lata" oraz § 12 uchwały. Skarżący wskazał, że § 9 uchwały formułujący w akcie prawa miejscowego generalną zgodę dla Wójta na zawieranie kolejnych umów najmu i dzierżawy z tym samym podmiotem, obejmujących te same nieruchomości został podjęty z naruszeniem art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym.
Natomiast zapis w § 12 uchwały, w którym Rada ustaliła wysokość pierwszej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego pozostaje w sprzeczności z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym stanowiącym, że gospodarowanie mieniem komunalnym należy do zadań wójta. Zdaniem strony skarżącej ustalenie wysokości pierwszej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego należy do kompetencji wójta jako organu wykonawczego, co dodatkowo potwierdza treść art. 11 ust. 1 i art. 25 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto do kompetencji organu wykonawczego należy także umowne ustalenie wysokości pierwszej opłaty za użytkowanie wieczyste. Stąd też zapis § 12 uchwały powinien być wyeliminowany z obrotu prawnego, gdyż Rada przejęła do swoich kompetencji czynności zarządu mieniem przypisane ustawowo Wójtowi.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Pawłowiczki wniosła o umorzenie postępowania sądowego i jednocześnie poinformowała, iż w całości zgodziła się z zarzutami zawartymi w skardze, czemu dała wyraz w uchwale z dnia 22 stycznia 2009 r. Nr 155/XXVI/09 w sprawie określenia zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Pawłowiczki, w której w § 12 postanowiono o utracie mocy obowiązującej zaskarżonej uchwały.
W odpowiedzi z dnia 4 lutego 2009 r. Wojewoda Opolski poinformował, że – w jego ocenie - uchwała z dnia 22 stycznia 2009 r. Nr 155/XXVI/09 jest zgodna z prawem i została przekazana do publikacji. Dlatego też przychylił się do wniosku strony przeciwnej o umorzenie postępowania.
Odpowiadając na wezwanie Sądu, Wójt Gminy Pawłowiczki wyjaśnił, że zaskarżona uchwała nie wywołała żadnych skutków prawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie podlega umorzeniu.
Uchwała będąca przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego została wyeliminowana z obrotu prawnego, uchwałą Rady Gminy Pawłowiczki z dnia 2 stycznia 2009 r. Nr 155/XXVI/09, przesądzającą w jej § 12 o utracie mocy obowiązującej przez zaskarżoną uchwałę. Świadczy to o uznaniu argumentacji Wojewody Opolskiego, a w dalszej konsekwencji o uwzględnieniu skargi w całości. Rada Gminy Pawłowiczki działała na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stanowiącego, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Treść powołanego wyżej przepisu stanowi samoistną podstawę prawną do dokonania autokontroli przez organ, którego działanie zaskarżono.
W tej sytuacji brak jest przedmiotu zaskarżenia, a postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały stanowi przesłankę umorzenia postępowania, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., wedle którego Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z przyczyn innych niż wymienione w punkcie 1 i 2 tej regulacji stało się bezprzedmiotowe.
Mając na uwadze powyższe, należało orzec, jak w sentencji.