Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez E. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...], Nr [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie w/w organu z dnia [...], Nr [...] o odmowie przyznania uprawnień wdowy po kombatancie po zmarłym Z. S. W skardze E. S. wniosła także o przyznanie prawa pomocy. Stosownie zatem do przepisu art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, referendarz sądowy przy piśmie z dnia 8 sierpnia 2008 r., przesłał skarżącej stosowny formularz wniosku i wezwał ją do wypełnienia formularza i odesłania w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W terminie zakreślonym przez referendarza, E. S. nadesłała wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Uzasadniając swoje żądanie skarżąca wskazała na trudną sytuację materialną w jakiej się znajduje. Podała, że dochody jakie uzyskuje w stosunku do wydatków jakie ponosi na swoje utrzymanie, nie pozwalają jej na pokrycie kosztów sądowych oraz kosztów na wynajęcie radcy prawnego. Określiła, że ponosi wydatki miesięczne na zakup leków w kwocie ok. 100 zł oraz na opłaty mieszkaniowe, tj. czynsz – 190 zł, energię elektryczną – 250 zł, telefon – 100 zł, gaz – 100 zł. Podała także, że na zakup 2 ton węgla przeznacza 1.200 zł. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i dochodach skarżąca wykazała, że sama prowadzi gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie o pow. 79,90 m², a jedynym źródłem jej utrzymania jest emerytura w kwocie 1.215 zł. Skarżąca nie wykazała innych źródeł dochodu, ani składników majątkowych, w tym zgromadzonych oszczędności.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części w skrócie: "P.p.s.a.", zważono co następuje:
Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
W świetle art. 245 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a także w zakresie częściowym, obejmującym m.in. tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Wskazać należy, że ustanowienie pełnomocnika z urzędu, zgodnie z art. 244 § 2 P.p.s.a., stanowi uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia przez nią wynagrodzenia i wydatków tego wyznaczonego pełnomocnika.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy Sąd bierze pod uwagę przesłanki ustawowe, jakie musi spełnić wnioskujący, aby jego żądanie zostało pozytywnie rozpatrzone. Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, a zatem w myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zważyć także należy, że przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd dokonuje oceny sytuacji materialnej wnioskującego na podstawie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności na podstawie złożonych przez niego oświadczeń, w urzędowym formularzu wniosku. Wniosek ten bowiem, powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym (art. 252 § 1 P.p.s.a.).
Uwzględniając powyższe regulacje, referendarz sądowy dokonał oceny sytuacji bytowej skarżącej opierając się na jej oświadczeniu zawartym w formularzu wniosku, mając na uwadze, że skarżąca została pouczona o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy, w myśl art. 233 § 1 Kodeksu karnego.
Referendarz przyjął zatem, że uzyskiwany przez skarżącą miesięczny dochód w kwocie 1.215 zł oraz wykazana sytuacja majątkowa, nie daje podstaw do zapewnienia jej wygospodarowania środków na opłacenie kosztów sądowych i wynajęcie profesjonalnego pełnomocnika. E. S. musi bowiem z wyżej wskazanego dochodu pokryć koszty utrzymania mieszkania liczone miesięcznie, kształtujące się na kwotę 640 zł, koszty zakupu leków w kwocie ok. 100 zł miesięcznie, czy koszty bieżącego utrzymania siebie, do których zaliczyć należy koszty ubrania, zakupu środków czystości, wyżywienia, czy lekarstw. Wysokość wydatków na bieżące utrzymanie mieszkania i siebie, w stosunku do wysokości uzyskiwanego dochodu i wobec oświadczenia skarżącej o braku zgromadzonych oszczędności, przemawiają za poglądem, iż E. S. nie może wygospodarować środków na wynajęcie fachowego pełnomocnika z wyboru. Tym samym, należy przyznać jej prawo pomocy we wnioskowanym zakresie.
W tych okolicznościach sprawy referendarz sądowy działając na zasadzie art. 258 § 1 pkt 7 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.