Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, N. K. (S.) i K. K. wnieśli skargę na decyzję Burmistrza [...] z dnia 4 grudnia 2012 r., nr [...], orzekającej o czasowym odebraniu dwóch koni, których opiekunem jest N. S. i przekazaniu ich Fundacji "A", prowadzącej działalność w zakresie hodowli i utrzymania koni. Skarżący zażądali także zbadania prawidłowości postępowania Burmistrza [...] i pracowników Urzędu Miejskiego w [...] pod kątem naruszenia prawa oraz skierowania sprawy do właściwych organów ścigania. Domagali się także "nakazania zakończenia postępowania", jako nieważnego z mocy prawa, z uwagi na wszczęcie go bez ustalenia i powiadomienia stron.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] podniósł, iż zaskarżona decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego ze względu na jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, dokonane decyzją z dnia 27 grudnia 2012 r., nr [...]. W chwili obecnej, organ I instancji prowadzi dwa ponowne postępowania administracyjne. W ocenie Burmistrza [...], w tej sytuacji organem władnym do stwierdzenia nieważności deczyji jest jedynie organ wyższego stopnia i to wyłącznie w sytuacji, kiedy decyzja stała się już prawomocna. Taka sytuacja nie zachodzi jednakże w opisywanym stanie faktycznym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja nr [...], wydana w dniu 4 grudnia 2012 r., przez Burmistrza [...], mocą której postanowiono o czasowym odebraniu zwierząt spod opieki N. K. (S.). Decyzja powyższa została wydana na zasadzie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 ze zm.), zgodnie z którym w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.
Stosownie zatem do art. 127 § 1 i 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej: "K.p.a.", od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, którym w niniejszej sprawie jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu.
Skoro skarga dotyczy decyzji I instancji, która to decyzja została zresztą wyeliminowana z obrotu prawnego wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 27 grudnia 2012 r., nr [...], to należy stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi przesłanka, od której art. 52 § 1 P.p.s.a. uzależnia prawidłowe wniesienie skargi. Inne żądania zawarte w skardze, a dotyczące przeprowadzenia kontroli postępowania Burmistrza [...] i pracowników urzędu miejskiego, są w istocie krytyką postępowania organu I instancji zakończonego zaskarżoną decyzją nr [...]. Były już zatem poddane ocenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, które po rozpoznaniu odwołania skarżących, ww. decyzją z dnia 27 grudnia 2012 r., uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza [...]. Czynności te, nie mogą zatem stanowić przedmiotu oceny sądowej. Także żądanie dokonania kontroli przez sąd, postępowania administracyjnego prowadzonego po uchyleniu zaskarżonej decyzji, które nie zostało jeszcze zakończone wydaniem "nowej" decyzji przez organ II instancji, jest niedopuszczalne.
Przeczyło by to określonemu w przywołanym wyżej art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. trybie wniesienia skargi, po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz zasadzie pierwszeństwa weryfikacji aktu na drodze administracyjnej przed weryfikacją w trybie postępowania sądowoadministracyjnego (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 428-429). Obowiązek wyczerpania przed wniesieniem skargi do sądu przysługujących środków zaskarżenia w toku instancji wynika bowiem z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, ustanowionej w art. 15 K.p.a., z której wynika prawo strony do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administracyjne.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi przesłanka, od której art. 52 § 1 P.p.s.a. uzależnia prawidłowe wniesienie skargi. Tym samym skarga wniesiona do sądu administracyjnego, jest niedopuszczalna wobec treści art. 52 § 1 P.p.s.a.
W tych okolicznościach sprawy, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., co też Sąd orzekł jak w sentencji.