Uzasadnienie
Wójt Gminy [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...], uchylającą decyzję wydaną w I instancji przez Wójta Gminy [...] i umarzającą postępowanie pierwszej instancji, w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty w wysokości 4.280,10 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, położonej w M., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr A, spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o odrzucenie skargi podnosząc, iż Wójt Gminy [...], jako organ, który orzekł w formie decyzji w sprawie administracyjnej, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w rozumieniu przepisów art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Wedle art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Wójt Gminy [...] wydając decyzję w pierwszej instancji nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz występuje w stosunkach publiczno-prawnych jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji.
Zważyć także trzeba, że gdy organ jest jednocześnie organem jednostki samorządu terytorialnego, interes prawny w zaskarżeniu orzeczenia organu II instancji mogłaby mieć ta jednostka. W przypadku jednak, gdy organ gminy orzekał w danej sprawie w I instancji, gmina ta traci uprawnienie do występowania w postępowaniu administracyjnym oraz postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze strony. W tym momencie wykonywanie władztwa administracyjnego przez organ gminy następuje kosztem ograniczenia uprawnień samej gminy w sferze ochrony jej interesu prawnego. Przyjęcie odmiennej wykładni musiałoby – zgodnie z zasadą "Ne quis iudex in propria causa" – skutkować wyłączeniem się danego organu administracji publicznej w przypadkach, w których rozpatrywana sprawa dotyczyłaby interesu reprezentowanej przez niego jednostki samorządu terytorialnego (tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1755/07).
Ze względu na okoliczność, że przepisy prawa nie przewidują takiej możliwości, gmina jest pozbawiona uprawnienia do wnoszenia środków zaskarżenia w przypadku, gdy dotyczyłyby one decyzji lub postanowień wydanych przez jej organ. Warto zaznaczyć, iż powyższy pogląd znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04, opubl. LEX nr 171164; uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/003, opubl. ONSA 2003 nr 4, poz. 115).
Wobec powyższego niniejszą skargę należało odrzucić w trybie art. 58 § 1 pkt 5 i § 3 P.p.s.a., co też Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.