Uzasadnienie
Decyzją z dnia 29 marca 2011 r., nr [...], Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim z dnia 16 grudnia 2010 r., nr [...], umarzającą, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie legalności użytkowania warsztatu samochodowego [...] w [...] przy ul. [...] (dz. Nr [...]). W uzasadnieniu organ wskazał, że legalnym sposobem użytkowania budynku objętego postępowaniem jest użytkowanie go jako warsztat samochodowy. Jednocześnie też, w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że nie doszło do samowolnej zmiany sposobu jego użytkowania, gdyż w obiekcie, który wynajęty został w 2004 r. przez J. N. – J. M., prowadzona jest działalność usługowa w węższym zakresie niż prowadzona w typowym warsztacie samochodowym, o odpowiednio mniejszym stopniu uciążliwości.
Pismem z dnia 26 kwietnia 2011 r., E. N. – K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na powyższą decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 29 marca 2011 r. Podnosząc argumenty co do prowadzenia w budynku objętym postępowaniem uciążliwej działalności i kwestionując legalność sposobu jego użytkowania skarżąca wskazała, iż domaga się zmiany sposobu użytkowania budynku warsztatu.
W piśmie procesowym z dnia 3 października 2011 r., uczestnik postępowania - J. N. oświadczył, że od dnia 1 października 2011 r. w lokalu przy ul. [...] w [...], J. M. [...] zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług wymiany opon, na skutek wypowiedzenia mu umowy najmu tego lokalu. Na potwierdzenie tego J. N. załączył do pisma wypowiedzenie umowy najmu.
Podczas rozprawy, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu w dniu 4 października 2011 r., Przewodniczący doręczył obecnemu pełnomocnikowi skarżącej – w osobie jej męża G. K., pismo procesowe J. N. z dnia 3 października, a pełnomocnik skarżącej oświadczył, że cofa wniesioną skargę i wnosi o zwrot kosztów postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie należało umorzyć.
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., skarżący może zrezygnować z sądowej kontroli działalności administracji publicznej, poprzez cofnięcie wniesionej skargi. Oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi, co do zasady jest wiążące dla sądu i w myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skutkuje umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Za niedopuszczalne uznaje się cofnięcie skargi jedynie wtedy, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie do wskazanych przepisów, dokonane w niniejszej sprawie cofnięcie skargi, uznać należało za skuteczne. Podczas rozprawy, która odbyła się w dniu 4 października 2011 r., stający za skarżącą pełnomocnik, po zapoznaniu się z pismem uczestnika postępowania, w którym wskazano na zaprzestanie prowadzenia kwestionowanej w skardze działalności, wyraźnie bowiem oświadczył, że cofa wniesioną skargę – co zostało odnotowane w protokole rozprawy. Jednocześnie, dokonane cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa, ani też w ocenie Sądu nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego nieważnością.
Wobec skutecznego cofnięcia skargi, w niniejszej sprawie zaistniała zatem przesłanka umorzenia postępowania wskazana w art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a
Stosownie też do tego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a orzeczono jak w pkt 1 sentencji. Podstawę rozstrzygnięcie z pkt 2, podjętego na skutek złożenia w tym przedmiocie stosownego wniosku, stanowił natomiast art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.