Uzasadnienie
A. J., reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata Ł. P., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 17 stycznia 2018 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję - działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola - Samodzielnego Referenta w Wydziale Spraw Obywatelskich z dnia 22 listopada 2017 r., nr [...], orzekającą o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. [...] na okres trzech miesięcy od 16 października 2017 r. do 16 stycznia 2018 r., oraz nadającą decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, w oparciu o art. 135 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), poprzez uchylenie postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji.
Skarżący w żaden sposób nie uzasadnił tego wniosku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w odpowiedzi na skargę nie odniosło się do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania ww. decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie.
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej: "P.p.s.a", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W realiach sprawy istotne jest to, że decyzji organu pierwszej instancji z dnia 22 listopada 2017 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 102 ust. 1 c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978, z późn. zm.), który to przepis szczególny - w sytuacji wydania decyzji w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, jak w niniejszej sprawie - obliguje organ do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zatem, wniosek skarżącego nie mógł zostać merytorycznie rozpoznany.
Dodatkowo wskazać przyjdzie, że z konstrukcji powołanego wyżej przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że wniosek powinien być należycie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skoro skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniosku, to i z tej przyczyny nie byłoby możliwe wstrzymanie wykonania objętych nim decyzji.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.