Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 lutego 2010 r. J. P. wystąpił do Starosty Oleskiego o zwrot kwoty 425 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą za wydanie karty pojazdu dla samochodu [...], nr rej. [...], pobraną w kwocie 500 zł, a należną opłatą w wysokości 75 zł. W uzasadnieniu wskazał na niezgodność przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) z przepisem art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, orzeczoną wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04.
Starosta Oleski pismem z dnia [...], nr [...], odmówił zwrotu żądnej kwoty wskazując, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości rozpatrzenia takiego wniosku, gdyż czynność wydania karty pojazdu jest czynnością materialno–techniczną z zakresu administracji publicznej. Nie ma ona charakteru decyzji czy postanowienia administracyjnego, co uzasadnia pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Ponadto organ pouczył wnioskodawcę o prawie złożenia skargi na czynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Starosty Oleskiego, w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma. Pismo doręczono pod adresem strony w dniu 5 marca 2010 r.
Pismem z dnia 18 marca 2010 r. J. P., za pośrednictwem Starosty Oleskiego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na odmowę zwrotu nadpłaty w wysokości 425 zł, dla pojazdu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podając, że opłata dla wskazanego w skardze samochodu pobrana została prawidłowo i nie ma podstaw do jej zwrotu.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 kwietnia 2010 r. skarżący wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, że wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego pismem z dnia 2 marca 2010 r. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 kwietnia 2010 r. za pisemnym pokwitowaniem na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki.
W odpowiedzi na wezwanie, skarżący za pismem z dnia 23 kwietnia 2010 r., nadanym w dniu 26 kwietnia 2010 r. (data stempla pocztowego), przesłał do tut. Sądu następujące dokumenty: kopię pisma z dnia 22 lutego 2010 r., kierowanego do Starosty Oleskiego i zawierającego wniosek o zwrot nadpłaty, kopię pisma Starosty Oleskiego z dnia [...], kopię skargi do tut. Sądu, kopię karty pojazdu marki [...], kopię dowodu rejestracyjnego pojazdu wraz z ubezpieczeniem, kopię wpłaty na kwotę 672 zł za wydanie karty pojazdu i rejestrację pojazdu oraz kopię wpłaty kwoty 30 zł tytułem wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że odmowa zwrotu opłaty za kartę pojazdu odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisów prawa, zatem stanowi ona czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że na taką czynność przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę sądowoadministracyjną można jednak wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść do sądu administracyjnego dopiero po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa, a nie bezpośrednio do sądu, jak błędnie pouczył Starosta Oleski.
Na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie.
W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności wniesienia do sądu administracyjnego skargi na odmowę zwrotu żądanej opłaty, wyrażoną w piśmie Starosty Oleskiego z dnia [...], nr [...], było zatem uprzednie wystąpienie przez skarżącego do organu w terminie czternastu dni z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wnosząc skargę nie wykazał jednak, aby dopełnił tej czynności i dlatego wezwany został przez Sąd do uzupełnienia braków skargi, poprzez wykazanie, że wezwał Starostę Oleskiego do usunięcia naruszenia prawa wywołanego pismem z dnia [...], pod rygorem odrzucenia skargi.
W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi doręczone zostało skarżącemu w dniu 20 kwietnia 2010 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem, zatem zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi rozpoczął bieg w dniu 21 kwietnia 2010 r. i upłynął z dniem 27 kwietnia 2010 r.
Pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania obowiązku wynikającego z wezwania, skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi. Wprawdzie skarżący odpowiedział na wezwanie Sądu z zachowaniem terminu, nadając w dniu 26 kwietnia 2010 r. pismo opatrzone datą 23 kwietnia 2010 r., jednak nie wykazał w żaden sposób, że wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa wywołanego pismem organu z dnia [...]. W szczególności nie świadczy o tym ani treść pisma z dnia 23 kwietnia 2010 r. ani przedstawione przez skarżącego dokumenty, dołączone do tego pisma.
W tych warunkach należało uznać, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka odrzucenia skargi, stąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji.
Orzeczenie zawarte w punkcie 2, oparto o przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w myśl którego Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.
Odnośnie kwestii uiszczonego wpisu zaznaczyć ponadto należy, że w myśl art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy, zgodnie z art. 231 P.p.s.a, pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W niniejszej sprawie skarżąca domagał się zwrotu części opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł, co w odniesieniu do określenia wysokości wpisu uzasadniało konieczność zastosowania przepisów dotyczących wpisu stosunkowego. Według § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stosunkowy oblicza się według procentowego wskaźnika, który dla należności pieniężnej do 10 000 zł, wynosi 4 % wartości tej kwoty, nie mniej jednak niż 100 zł. Dla należności pieniężnej w kwocie 425 zł wpis stosunkowy wynosi zatem 100 zł. Skarżący uiścił wprawdzie wpis w kwocie 30 zł, jednak wobec odrzucenia skargi na podstawie art. 58 §1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało skarżącemu zwrócić z urzędu kwotę 30 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.