Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 października 2011r., działający w imieniu T. G., adwokat S. R., wniósł do Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu o wznowienie postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5, art. 146 § 1, art. 148 § 1 i art. 150 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w/w organu z dnia 29 kwietnia 2010r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o nakazaniu T. G. rozbiórki stawu rybnego, położonego w [...] przy ulicy [...], wybudowanego bez pozwolenia na budowę.
Postanowieniem z dnia 28 lutego 2012r., nr [...], Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu odmówił wszczęcia postępowania w opisanej sprawie. Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik T. G. złożył zażalenie z dnia 9 marca 2012r., do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego za pośrednictwem organu I instancji, w którym to zażaleniu powołując się na przepisy art. 141 § 1, art. 143 i 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwrócił się o wstrzymanie wykonania kwestionowanego postanowienia z dnia 28 lutego 2012r., bądź ewentualnie o jego uchylenie.
Jednocześnie pismem z dnia 9 marca 2012r. złożony został przez pełnomocnika T. G. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na przywołane wyżej postanowienie z dnia 28 lutego 2012r. o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ II instancji, postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012r., nr [...] odmówił przywrócenia tego terminu.
Na skutek zgłoszonego w zażaleniu z dnia 9 marca 2012r., wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania, organ ten wydał postanowienie odmawiające z dnia 20 marca 2012r., nr [...].
Pismem z dnia 24 kwietnia 2012r., działający w imieniu T. G. adwokat S. R., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na powyższe postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 marca 2012r., nr [...], odmawiające wstrzymania wykonania postanowienia tego organu z dnia 28 lutego 2012r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego. W obszernym uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżącej opisując przebieg sprawy począwszy od kwestii uzyskania pozwolenia na budowę stawu rybnego, podniósł, iż w zażaleniu z dnia 9 marca 2012r. na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki samowolnie wybudowanego stawu rybnego, w istocie zamiarem strony było wnioskowanie o zawieszenie postępowania w trybie art. 196 § 3 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie wstrzymanie wykonania postanowienia.
Zdaniem pełnomocnika skarżącej, pomimo okoliczności, że w zażaleniu z dnia 9 marca 2012r. użyto potocznego sformułowania: "wstrzymania wykonania" postanowienia, to bezsporne jest w sprawie, że stronie chodziło o zawieszenie postępowania do czasu wydania rozstrzygnięcia kwestii uchylenia decyzji o "rozbiórce stawu rybnego", w trybie wznowienia postępowania. W ocenie pełnomocnika to "przejęzyczenie" wystąpiło przy formułowaniu treści zażalenia i w trakcie przepisywania nie zostało skorygowane, przez co pozostał błędny zapis. Ponadto pełnomocnik podniósł, że w sprawach "nie uregulowanych dot. zażaleń art. 141 – 143, na podstawie art. 144 k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Odesłanie ma podobny charakter jak w przypadku postanowień, do których stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące decyzji patrz koment. Art. 126 k.p.a., z oczywistym wyjątkiem art. 108 k.p.a. dotyczącego rygoru natychmiastowej wykonalności, którego nie stosuje się do postanowień (patrz art. 143 – 144 k.p.a.) i na mocy art. 3 par. 1-2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wniósł o odrzucenie skargi, jako złożonej bez podstawy prawnej. Uzasadniając swoje stanowisko, organ zauważył, że na zakwestionowane postanowienie skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) - zwanej dalej P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. właściwość rzeczowa sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Ponadto jak stanowi art. 3 § 3 P.p.s.a., do właściwości sądów administracyjnych należy także orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Zgodnie zaś z art. 4 P.p.s.a., o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, sądy administracyjne są właściwe również do rozstrzygania sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz sporów kompetencyjnych między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Stosownie do treści przywołanego powyżej art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 2 i 3).
Bezspornym w sprawie jest to, że strona w treści skargi kwestionuje postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 marca 2012r., nr [...], odmawiające wstrzymania wykonania postanowienia tego organu z dnia 28 lutego 2012r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 29 kwietnia 2010r., nr [...] w przedmiocie nakazania T. G. rozbiórki stawu rybnego, położonego w [...] przy ulicy [...], wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Bezsporną jest również okoliczność, że o wydanie aktu w takim przedmiocie, a nie o zawieszenie postępowania, strona zwróciła się w zażaleniu z dnia 9 marca 2012r. Z treści tego zażalenia wynika bowiem jednoznacznie, że strona domaga się wstrzymania wykonania postanowienia z dnia 28 lutego 2012r., nr [...], powołując się jednocześnie na przepisy art. 141 § 1, art. 143 i art. 144 K.p.a. Powyższe zostało w sposób wyraźny wyartykułowane i sprecyzowane przez stronę.
Ponadto, za takim poglądem przemawia fakt, że zażalenie zostało podpisane przez profesjonalnego pełnomocnika strony – adwokata S. R. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 143 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej: K.p.a., określających ogólnie ujmując, przesłanki wstrzymania postanowienia, a także na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), określającego właściwość organów nadzoru budowlanego. Zgodnie z przywołanym przepisem art. 143 K.p.a., wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uzasadnione.
Z wykładni powyższego przepisu wynika zatem, że organ administracji publicznej może wstrzymać wykonanie tylko własnego postanowienia i to postanowienia zaskarżonego w drodze zażalenia. Do uznania organu należy także czy istnieją okoliczności dające podstawę do wstrzymania postanowienia. O wstrzymaniu wykonania postanowienia lub o odmowie wstrzymania wykonania postanowienia, organ administracji publicznej orzeka także w formie postanowienia. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku wstrzymania orzeczenia - wynikających w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie (por. szerzej: "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" M. Jaśkowska, A. Wróbel, Wydawnictwo LEX a Wolters Kluwer business, Wydanie 3, Warszawa 2009, s. 693).
Brak jest zatem podstaw, w świetle przywołanych powyżej przepisów P.p.s.a. określających właściwość sądów administracyjnych, do przyjęcia poglądu, że na zakwestionowane przez stronę postanowienie, przysługuje skarga do sądu. Postanowienie to nie spełnia bowiem wymogów z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a., nie wyczerpuje także znamion aktów, czynności, bezczynności, bądź spraw, które mogłyby być zaskarżone na podstawie pozostałych przepisów określających kognicję sądów administracyjnych (art.3 § 2 pkt 1, 4 - 8 P.p.s.a., art. 3 § 3 P.p.s.a, art. 4 P.p.s.a.).
Z powyższych względów, uznać należało, iż skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odrzucić, co też Sąd orzekł, jak w sentencji.