Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 maja 2013 r., Wojewoda Opolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na niewykonanie przez Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla wyroku tut. Sądu z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 403/12, żądając wymierzenia temu organowi grzywny w kwocie 15000 zł. Jako podstawę prawną skargi powołał przepis art. 154 § 1 i § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, z późn. zm.), zwanej P.p.s.a. Wojewoda wyjaśnił, że o niewykonaniu wyroku świadczy brak działań zmierzających do wznowienia funkcjonowania, uprzednio zlikwidowanej szkoły, bądź brak przeprowadzenia procesu likwidacji tej placówki zgodnie z prawem. Zaznaczył przy tym, że przed wniesieniem skargi, pismem z dnia 20 marca 2013 r., wezwał Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla do podjęcia działań niezbędnych do wykonania orzeczenia Sądu oraz do poinformowania o podjętych działaniach, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania.
Od wniesionej skargi Wojewoda Opolski uiścił wpis sądowy w kwocie 200 zł.
Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta Kędzierzyna-Koźla wywiódł, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, stwierdzając, że nie dopuścił się niewykonania wyroku. Powołując się na orzecznictwo sądowe wskazał, że stosownie do art. 154 P.p.s.a. nie mógł dopuścić się niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, ani pozostawać bezczynny po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, w sytuacji, gdy mocą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na niewykonanie którego powołuje się organ nadzoru, oddalono skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Opolskiego. Z tego też powodu wniósł o oddalenie skargi.
W dniu 5 września 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynęło pismo Wojewody Opolskiego z dnia 4 września 2013 r., zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezydentowi Miasta Kędzierzyna- Koźla.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie należało umorzyć.
Zgodnie z art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie to wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle przytoczonego przepisu, skuteczność oświadczenia o cofnięciu skargi, oznaczającego w istocie rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, podlega kontroli sądu administracyjnego.
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w razie skutecznego cofnięcia skargi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.
Mając na uwadze omawianą regulację oraz dokonując zgodnie z jej dyspozycją oceny oświadczenia o cofnięciu skargi, należało uznać, iż oświadczenie złożone przez Wojewodę Opolskiego w piśmie z dnia 4 września 2013 r. było skuteczne. Analiza sprawy nie uprawnia do twierdzenia, aby zostało ono złożone w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o zwrocie wpisu od skargi uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego i stąd też wobec oświadczenia strony o cofnięciu skargi zarządzono zwrot uiszczonego wpisu w kwocie 200 zł, ze środków budżetowych Skarbu Państwa.