Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika Burmistrza [...] – radcę prawnego Z. Ł., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. dnia [...], nr [...], uchylająca w całości decyzję Zastępcy Burmistrza [...] działającego z upoważnienia Burmistrza [...] nr [...] o zakazie funkcjonowania w porze nocnej, placówki handlowej [...] mieszczącej się w G. przy ul. [...], prowadzonej przez J. M. Wraz z wniesieniem skargi, pełnomocnik skarżącego uiścił wymagany wpis od skargi w wysokości 200 złotych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o odrzucenie skargi, podnosząc iż w świetle art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Burmistrz [...] jako organ, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Pismem procesowym, które wpłynęło do Sądu w dniu 10 marca 2005 r., pełnomocnik skarżącego cofnął wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skargę należało odrzucić.
Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Burmistrz [...], jako organ z upoważnienia którego wydano decyzję w I instancji, nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz występuje w stosunkach publiczno-prawnych jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. W świetle przywołanego przepisu art. 50 § 1 ustawy, Burmistrz [...] nie jest uprawniony do wniesienia skargi, a zatem nie może być stroną przed sądem administracyjnym.
Sąd zważył ponadto, iż wprawdzie pełnomocnik skarżącego pismem procesowym cofnął w dniu 9 marca 2005 r. wniesioną przez siebie skargę, a więc zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania w trybie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy, niemniej jednak nie zmienia to faktu, iż najpierw zaistniały okoliczności skutkujące odrzuceniem skargi ze względu na jej wniesienie przez nieuprawniony do tego podmiot, a nie umorzeniem postępowania z powodu jej cofnięcia.
Mając zatem powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.