Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 27 listopada 2017 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu uchylił w całości decyzję organu I instancji o uchyleniu decyzji dotychczasowej w całości oraz w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2015 dla T. B. Jednocześnie zaskarżoną decyzją organ odmówił ww. płatności ONW, o którą ubiegano się we wniosku o przyznanie płatności na 2015 r.: - Płatność ONW obszary ze specyficznymi utrudnieniami i nałożył sankcję w wysokości 10.026,06 zł.
Nie godząc się z zapadłą w sprawie decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu, T. B. – za pośrednictwem fachowego pełnomocnika, wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W skardze zawarto szereg wniosków, w tym oparty na zasadzie art. 61 § 2 ust. 1 lub art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W treści skargi szczegółowo opisano natomiast przebieg postępowania, wskazując na duże prawdopodobieństwo wadliwości decyzji ostatecznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z powyższego przepisu wynika, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu tymczasowe ukształtowanie stosunków. W szczególności, ta tymczasowa ochrona następuje do czasu rozpoznania skargi przez sąd, nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 61 § 6 P.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci bowiem moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (pkt 1) bądź z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (pkt 2).
Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2009 r., s. 377-378).
W podanym kontekście wskazać trzeba, że wniosek o wstrzymanie wykonalności dotyczyć może jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Cechy tej nie mają m.in. akty odmowne (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, orzeczenia przywołane w postanowieniu zamieszczone zostały na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http:// orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie skarżący domaga się wstrzymania wykonania decyzji odmawiającej przyznania płatności i nakładającej sankcję w wysokości 10.026,06 zł. Z przymiotu wykonalności korzysta zatem w zaskarżonym akcie, jedynie rozstrzygnięcie w zakresie nałożenia sankcji i jego będą dotyczyć dalsze rozważania.
Przywołane na wstępie przepisy P.p.s.a. wskazują, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter szczególny. Przy czym przesłanki przewidziane w cytowanym przepisie nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, zwłaszcza że art. 61 § 3 P.p.s.a. zawiera ich wyliczenie kompletne. Przesłankami uzasadniającymi zastosowanie przez Sąd tej instytucji procesowej jest, jak zaznaczono, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie dostrzeżono, że w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por.: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, jak i pozostałe powołane poniżej orzeczenia).
Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zatem, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por.: postanowienia NSA z dnia: 16 września 2015 r., sygn. akt II GZ 336/15 i 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II OZ 599/15).
Przechodząc do oceny złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd w świetle argumentów wniosku oraz materiału akt sprawy nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Strona skarżąca w istocie w żaden sposób, bez odniesienia się do konkretów sprawy, nie wskazała na mogące powstać trudne do odwrócenia skutki, wynikające z wydania zaskarżonej decyzji. Nie przytoczyła także okoliczności mających świadczyć o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody. W ocenie Sądu, samo wyartykułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bez wykazania zaistnienia przesłanek do wydania przez Sąd żądanego rozstrzygnięcia, jest niewystarczające, bowiem na stronie żądającej wstrzymania wykonania określonego aktu, ciąży obowiązek wykazania konkretnych okoliczności, których zaistnienie jest konieczne dla zastosowania dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a. Wnioskodawca jest zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go konkretnymi argumentami oraz stosownymi dokumentami, czemu w niniejszej sprawie uchybił.
Przywołanie argumentacji za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, ale także uprawdopodobnienie czy udowodnienie takiego żądania, leży przede wszystkim w interesie wnioskodawcy, a co za tym idzie, należy wzmóc w takiej sytuacji wszelką aktywność związaną z wykazywaniem zasadności takiego wniosku. Strona skarżąca nie podjęła jednakże działań zmierzających w kierunku by dowieść przesłanek ustawowych warunkujących ochronę tymczasową, szczególnie w kontekście wykonania decyzji i jej wpływu na sytuację finansową skarżącego.
W związku z powyższym, Sąd oceniając wniosek kierował się brakiem wskazania okoliczności uzasadniającej wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Ponadto, Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek nie pominął treści zawartych w aktach niniejszej sprawy, analizując je pod kątem przesłanek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Analiza tych akt nie wskazuje na okoliczności mogące przemawiać za zasadnością wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.