Uzasadnienie
R. C. wniosła skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń z tytułu pracy przymusowej i zawarła w niej wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych.
W związku z tym referendarz sądowy wezwał skarżącą, stosownie do treści art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., zgodnie, którym wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru do wypełnienia i odesłania urzędowego formularza wniosku PPF.
Skarżąca odebrała wezwanie w dniu 20 lipca 2011 r. i w dniu 26 lipca 2011 r. złożyła urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, uzasadniając wniosek podała, że jest wdową w wieku 84 lata schorowaną, po [...] i [...]. Na same leki wydaje miesięcznie ponad 300 zł, jest po amputacji [...] po wykryciu zmian [...], raz miesięcznie jest wożona z N. do kontroli w O. Jej dochody z tytułu świadczeń emerytalnych razem z dodatkiem pielęgnacyjnym wynoszą zaledwie 1200 zł, po opłaceniu stałych kosztów wielokrotnie nie może wykupić przepisanych jej leków, jej ubóstwo narasta, bo wszystko drożeje. Skarżąca podała, że zamieszkuje wraz z córką, ale mieszka samotnie i sama siebie utrzymuje, córka bowiem posiada własną rodzinę, nie pracuje, a jej dochód ze świadczenia emerytalnego ledwie starcza na utrzymanie własnej rodziny. Skarżąca wskazała, że jej majątek stanowi mieszkanie spółdzielcze o powierzchni 48 m2, a co miesięczny dochód to 1200 zł brutto z tytułu emerytury.
W rubryce nr 11 służącej do wpisywania innych danych, które składający oświadczenie uważa za istotne skarżąca napisała, że prosi o zwolnienie jej z opłat sądowych, bo nie stać jej na ich uiszczenie. Skarga jest konieczna, bo jest ofiarą hitlerowskiego zniewolenia, wysiedlona z posiadanej własności i wywieziona do [...], a strona pozwana łamiąc prawo odmówiła jej należnego świadczenia pieniężnego według zasad określonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 grudnia 2009 r.
Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, Wydział II, w związku ze złożonym w dniu 26 lipca 2011 r., urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 255 P.p.s.a., uznał, że oświadczenia przesłane we wniosku o prawo pomocy nie są wystarczające do oceny stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej i wezwał ją pismem z dnia 3 sierpnia 2011 r., do uzupełnienia danych zawartych w urzędowym formularzu wniosku PPF, poprzez:
- - sprecyzowanie i udokumentowanie danych dotyczących wysokości miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania jakie ponosi (np. opłaty za energię elektryczną, gaz, podatek od nieruchomości, wodę, wywóz śmieci,),
- - oświadczenia czy korzysta ze świadczeń pomocy społecznej, jak np. zasiłki, itp. a jeżeli tak to w jakiej wysokości,
- - przedłożenia wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont, lokat dewizowych z okresu ostatnich 2 miesięcy,
- - przesłanie aktualnego odcinka emerytury lub innego dokumentu potwierdzającego jej wysokość,
- - przesłanie dokumentu (zaświadczenie lekarskie itp.) potwierdzającego zły stan zdrowia,
- - przesłanie dokumentu typu rachunki za leki lub zaświadczenie lekarskie z okresu do dwóch ostatnich miesięcy przed złożeniem wniosku potwierdzających kwoty wydawane na leki.
Wezwanie to zawierało pouczenie, iż niezastosowanie się do wezwania w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, może być uznane za niewykazanie spełniania przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy i skutkować oddaleniem wniosku.
Skarżąca odpowiedziała na wezwanie w dniu 26 sierpnia 2011 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), pismem z dnia 20 sierpnia 2011 r., wyjaśniła w nim, że płaci czynsz za mieszkanie 263,14 zł miesięcznie, za gaz płaci 23,18 zł miesięcznie, energia elektryczna to około 20 zł za miesiąc, w ostatnim rozliczeniu była nadpłata, woda, ścieki wywóz nieczystości są wliczone w czynsz. Nie korzysta z pomocy społecznej, nie posiada rachunku bankowego, ani żadnych lokat, aktualny odcinek renty to 1213,57 zł, jest chora na [...], [...], [...], przeszła [...] i [...], jest po amputacji [...], ma [...] i II grupę inwalidzka po [...]. Przesłała w załączeniu szereg dokumentów, w tym rachunki potwierdzające wydatki związane z mieszkaniem, kopię przekazu pocztowego odnośnie emerytury, trzy karty leczenia szpitalnego, orzeczenie o przyznaniu drugiej grupy inwalidzkiej, fakturę VAT za lekarstwa z dnia 20 lipca 2011 r. na kwotę 208,84 zł. Skarżąca podniosła, że często przebywa u córki na wsi, gdyż sama nie jest w stanie funkcjonować, mieszka w mieszkaniu stanowiącym własność córki.
Wniosek R. C. obejmuje swym zakresem żądanie przyznania prawa pomocy w części poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, do których zaliczają się opłaty sądowe i zwrot wydatków, co określa art. 211 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przyznanie prawa pomocy w części obejmuje, zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a., zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części, albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Następuje ono we wskazanym zakresie, gdy osoba ubiegająca się o pomoc wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, jak stanowi art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a, bez uszczerbku utrzymania dla siebie swojej rodziny.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżąca spełnia przesłanki do przyznania jej prawa pomocy.
Dochód skarżącej wynosi 1213,57 zł netto, a po uwzględnieniu kosztów utrzymania mieszkania i lekarstw na życie pozostaje jej około 700 zł. Kwota ta mając na uwadze obecne ceny żywności środków czystości czy ubrań, a nadto fakt złego stanu zdrowia skarżącej powodujący, że na leki wydaje nawet do 300 zł miesięcznie, a wówczas na życie pozostaje jej tylko 600 zł miesięcznie, a nadto raz miesiącu musi pokryć koszty przejazdu na kontrolę do lekarza w O., nie stwarza możliwości pokrycia kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego skarżącej.
Referendarz sądowy uznał, zatem, iż sytuacja materialna skarżącej uprawnia jej do przyznania prawa pomocy w zakresie przez nią żądanym i postanowił przyznać jej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Mając zatem na uwadze wykazany przez skarżącą stan materialny referendarz sądowy uznał, że spełnia ona przesłankę przyznania prawa pomocy w części określonej w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a mianowicie, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla swojego utrzymania koniecznego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 1, pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.