Uzasadnienie
Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 4 maja 2015 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty Namysłowskiego z dnia 19 marca 2015 r., odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tegoż organu z dnia 17 marca 2014 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę osiedla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, tj. 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych w [...] przy ulicy [...] na działkach oznaczonych nr ewid. a, b, c, d, e, obręb [...].
Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie:
Decyzją z dnia 17 marca 2014 r., nr [...], Starosta Namysłowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę osiedla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, tj. 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych – budynki o 28 lokalach mieszkalnych (razem 84 mieszkania) w [...] przy ulicy [...] na działkach oznaczonych nr ewid. a, b, c, d, e, obręb [...].
W dniu 19 listopada 2014 r. do Starosty Namysłowskiego wpłynął wniosek Z. R., datowany na dzień 17 listopada 2014 r., w którym domagał wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Namysłowskiego z dnia 17 marca 2014 r., sygn. [...] (winien być numer decyzji [...]), w przedmiocie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jako podstawę wniosku przywołał art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i wskazując na nią domagał się uchylenia zapadłej decyzji. Uzasadniał, że na podstawie decyzji wspólnicy spółki cywilnej L. P. i M. K. uzyskali pozwolenie na budowę osiedla mieszkaniowego. Teren, na którym ma być realizowana budowa graniczy z działkami nr f i g, na których zlokalizowany jest budynek jednorodzinny, którego właścicielem jest wnioskodawca.
Wobec tego, że nie został powiadomiony o postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, która to spowoduje znaczne zacienienie jego domu jest przeciwny tej budowie. Wnioskodawca wskazał jednocześnie, że o wydaniu pozwolenia na budowę dowiedział się w dniu 20 października 2014 r. i wówczas złożył wniosek o udostępnienie mu do wyglądu wydanego pozwolenia na budowę i projektu budowlanego. Akcentował, że planowana inwestycja narusza uzasadniony interes osób trzecich, spowoduje zwiększony ruch na ulicy [...], doprowadzi do chaosu architektonicznego. Dowodził nadto, że w sposób niewłaściwy ustalony został obszar oddziaływania inwestycji, gdyż sam fakt, że zachowane zostały odległości, o których stanowią przepisy, to okoliczność ta nie przesądza jeszcze o tym, że oddziaływanie tych obiektów nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora.
Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2014 r., Starosta Namysłowski działając na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania na wniosek w sprawie zakończonej ostateczną z dnia 17 marca 2014 r., nr [...], Starosta Namysłowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę osiedla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, tj. 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Wojewoda Opolski, po rozpoznaniu zażalenia Z. R., postanowieniem z dnia 11 lutego 2015 r. uchylił postanowienie Starosty Namysłowskiego i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.
Pismem z dnia 24 lutego 2015 r. Starosta Namysłowski wezwał wnioskodawcę do wskazania terminu oraz okoliczności, w jakich dowiedział się o wydaniu pozwolenia na budowę oraz przedłożenia dokumentów potwierdzających powyższe. Odpowiadając na to wezwanie wnioskodawca podał, że o wydaniu pozwolenia na budowę dowiedział się w dniu 20 października 2014 r. od małżonki M. R., która uzyskała informację od pracowników Starostwa Powiatowego w Namysłowie. Na potwierdzenie powyższego przedłożył oświadczenie małżonki oraz wskazał na znajdujący się w aktach wniosek o udostępnienie do wglądu pozwolenia na budowę i projektu budowlanego.
Postanowieniem z dnia 19 marca 2015 r., nr [...], Starosta Namysłowski działając na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania na wniosek w sprawie zakończonej ostateczną z dnia 17 marca 2014 r., nr [...], zmienionej decyzją z dnia 29 września 2014 r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę. Uzasadniając swoje stanowisko organ przywołał przepisy art. 149 K.p.a. i art. 145 K.p.a. Wskazał również na zgromadzony w sprawie materiał, a w szczególności na pełnomocnictwa udzielone przez wnioskodawcę w dniu 15 października 2014 r. żonie M. R. i córce A. R. do wglądu do dokumentacji udostępnionej w ramach dostępu do informacji publicznej, dotyczącej postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę na działkach nr a, b, c, d, e położonych w [...] przy ulicy [...] oraz odbioru kserokopii oraz oświadczenie wnioskodawcy, iż o wydanej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dowiedział się w dniu 20 października 2014 r. i stwierdził, że już co najmniej w dniu 15 października 2014 r. wnioskodawca posiadał informację na temat wydanego pozwolenia na budowę.
Wyraził także pogląd, że wiedzę dotyczącą wydanego pozwolenia na budowę strona mogła posiadać znacznie wcześniej, gdyż rozpoczęcie robót budowlanych nastąpiło już w dniu 8 kwietnia 2014 r., a budynek, który był przedmiotem postępowania w czerwcu 2014 r. miał wzniesione dwie kondygnacje nadziemne, a w lipcu zakończono murowanie ścian III piętra. Uzasadniał także, iż przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ zobowiązany jest zbadać, czy wniosek oparty jest na ustawowej postawie wznowienia oraz czy wniosek ten złożony został w terminie, o którym mowa w art. 148 K.p.a. Odmowa wznowienia postępowania następuje wyłącznie ze względów formalnych i stąd wobec niezachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania należało postanowić o odmowie jego wznowienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z. R., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 K.p.a, art. 8 K.p.a, art. 77 K.p.a polegające na wyjściu poza materiał dowodowy i nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący już w dniu 15 października 2014 r. posiadał wiedzę na temat wydanego pozwolenia na budowę oraz uznania za niewiarygodne oświadczenia strony, że nastąpiło to w dniu 20 października 2014 r., jak i przyjęcie, że skarżący mógł posiadać informację o wydanym pozwoleniu na budowę znacznie szybciej, gdyż rozpoczęcie robót budowlanych nastąpiło już w dniu 8 kwietnia 2014 r.; art.124 § 2 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez uzasadnienie postanowienia w sposób nieodpowiadający tym przepisom; art. 148 § 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że miesięczny termin ustala się od dnia, w którym strona "mogła posiadać wiedzę" o decyzji podczas, gdy termin ten należy liczyć od dnia, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego nim rozstrzygnięcia.
Wskazując na powyższe domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu dowodził, że organ bezzasadnie uznał, iż już w dniu 15 października 2014 r. posiadał wiedzę o wydanym pozwoleniu na budowę. Argumentował, że dowodem takim nie jest w żadnym wypadku data widniejącą na pełnomocnictwie, która to data nie została urzędowo poświadczona. Podnosił, że nie można wykluczyć sytuacji, iż skarżący udzielał pełnomocnictwa żonie i córce do innej sprawy. Sporządzając je do niniejszej sprawy posłużył się formularzem pełnomocnictwa, nie dokonując zmiany daty, jak i też sytuacji, że wpisana data jest wynikiem zwykłej omyłki pisarskiej. Wskazując na powyższe zauważył, że twierdzenia organu w tym zakresie są zbyt daleko idące i nie są oparte na prawdzie oraz nie zostały poparte żadnymi dowodami. Podniósł nadto, że organ nie dostrzegł, że wydane pozwolenie dotyczy 3 budynków, a wybudowany blok nie graniczy z działką skarżącego, a nadto brak było na budowie jakiejkolwiek tablicy informacyjnej, jakie roboty budowlane są wykonywane, w jakim zakresie, kto jest inwestorem.
Z tych względów skarżący nie mógł mieć wiedzy o wydanym pozwoleniu na budowę. Powołując się na orzecznictwo sądowe stwierdził, że o wydanej decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu dowiedział się dopiero po zapoznaniu się z aktami postępowania, udostępnionymi w ramach rozpoznania przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tj. 24 października 2014 r.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 maja 2015 r. Wojewoda Opolski utrzymał w mocy postanowienie Starosty Namysłowskiego, powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy, przywołał przepisy dotyczące wznowienia postępowania i wskazując na szczegółową analizę akt sprawy uznał, że postanowienie organu I instancji odpowiada prawu. Zaznaczał, że z regulacji zawartej w przepisie art. 148 K.p.a. wynika, że to strona ma wykazać, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem miesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących postawę do wznowienia. Podkreślił także, iż organ ma obowiązek badania z urzędu zachowanie terminu do złożenia wniosku.
Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał organ odwoławczy, że treść wniosku strony z dnia 16 października 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz załączone do niego pełnomocnictwa dowodzą, że skarżący dowiedział się o decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę osiedla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w [...] przy ulicy [...] wcześniej niż 20 października 2014 r., gdyż pod treścią tych wszystkich dokumentów widnieje podpis skarżącego, a wniosek dotyczył postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę na działkach o wskazanych w nim numerach ewidencyjnych. Zdaniem organu, powyższe oznacza, iż termin na złożenie wniosku upłynęł w dniu 15 listopada 2014 r., a tym samym wniosek skarżącego z dnia 17 listopada 2014 r. o wznowienie postępowania w sprawie, który wpłynął do organu w dniu 19 listopada 2014 r. złożony został z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. Z przyczyn podniesionych powyżej organ II instancji nie uznał za zasadne zarzuty strony zawarte w odwołaniu.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł Z. R. We wniesionej skardze domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 K.p.a. art. 8 K.p.a., art. 10 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a poprzez nieuzasadnione i dowolne przyjęcie, że skarżący w dniu 15 października 2014 r. posiadał informację na temat wydanego pozwolenia na budowę oraz bezzasadną odmowę uznania za wiarygodne twierdzenia, że nastąpiło to później, bo w dniu 20 października 2014 r.; art. 124 § 2 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez uzasadnieni postanowienia w sposób nieodpowiadający tym przepisom. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację i wywody zawarte w treści wniesionego odwołania i akcentował, że data uwidoczniona na pełnomocnictwie nie stanowi dowodu na okoliczność, że skarżący powziął wiadomość wydaniu decyzji właśnie tego dnia.
Zdaniem skarżącego, organ nie przeprowadził dowodu przeciwnego, a zgodnie z uzasadnieniem organu II instancji "oświadczenie strony o terminie, w którym dowiedziała się o decyzji korzysta z domniemania prawdziwości". Podkreślił także, iż o fakcie wydania decyzji i przedmiocie zawartego w niej rozstrzygnięcia dowiedział się po udostępnieniu akt postępowania, tj. dopiero w dniu 24 października 2014 r.
Wojewoda Opolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację jaka znalazła się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie zaskarżonego aktu (decyzji).
W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.
Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 4 maja 2015 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty Namysłowskiego z dnia 19 marca 2015 r., odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tegoż organu z dnia 17 marca 2014 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę osiedla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, tj. 3 budynków mieszkalnych wielorodzinnych w [...] przy ulicy [...], na działkach o wskazanych numerach ewidencyjnych.
Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonego postanowienia oraz na zasadzie art. 135 P.p.s.a. postanowienia organu I instancji wykazała, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie nie odpowiadają prawu.
Na wstępie zauważyć należy, że art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), dalej jako K.p.a. statuuje zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Zasada ta ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych. Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, iż decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym (por. komentarz do art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego pod redakcją prof. zw. dr hab. Barbary Adamiak - C.H.Beck, wyd. 11, Warszawa 2011 r.). Od tej reguły ostateczności załatwienia sprawy ustawodawca dopuścił wyjątki, wyznaczając jednocześnie warunki odstąpienia od niej. Mianowicie decyzja ostateczna może być wzruszona przez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie uchylenia decyzji prawidłowej lub dotkniętej wadą niekwalifikowaną (art. 154, art. 155, art. 161 K.p.a.); przez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 K.p.a. w związku z art. 151 §1 pkt 2 K.p.a.), przez stwierdzenie nieważności w trybie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (art. 156 §1 K.p.a.), przez uchylenie lub zmianę decyzji na podstawie przepisów szczególnych.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zasadnie organy procedujące w sprawie uznały, iż z treści pisma skarżącego datowanego na dzień 17 listopada 2014 r. wynikało wyraźnie, że żąda on wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Namysłowskiego z dnia 17 marca 2014 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę osiedla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a przesłanki ustawowej upatruje w braku udziału w postępowaniu, tj. w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Skarżący w złożonym wniosku w sposób jednoznaczny i jasny wskazał nie tylko organ, datę i numer decyzji, której dotyczy jego wniosek, ale także i jej przedmiot. Wątpliwości organu nie mogła budzić także i wskazana podstawa wznowienia.
W sprawie dostrzec należy także, iż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulują w sposób jednoznaczny i ścisły tryb postępowania związany ze wzruszeniem decyzji ostatecznych, jaką jest w niniejszej sprawie ww. decyzja z dnia 17 marca 2014 r.
Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 K.p.a. Postępowanie wznowieniowe przebiega w dwóch etapach. W ramach pierwszego z nich organ dokonuje wstępnej oceny wniosku, badając czy jest on oparty na wymienionych w przepisach przesłankach wznowienia, jak również czy został wniesiony z zachowaniem terminów, o których mowa w art. 148 K.p.a. W przypadku, gdy organ ustali, że wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach i został wniesiony z zachowaniem terminów z art. 148 K.p.a. organ wznawia postępowanie w sprawie. Wszczęcie tego postępowania następuje w drodze postanowienia, przy czym wznowienie postępowania w przypadku przesłanek ustawowych zawartych w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., może nastąpić tylko na żądanie strony (art. 147 zd. drugie K.p.a.).
W sprawie koniecznym jest także stwierdzenie, że ustawodawca zakreślił w przepisie art. 148 K.p.a. terminy warunkujące skuteczne złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie. Zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie do § 2 art. 148 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
Przed przystąpieniem do oceny legalności zapadłych w sprawie postanowień wskazać należy jeszcze, że organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043 – Lex nr 1450858). Obowiązek zbadania w pierwszej kolejności, czy wniosek został złożony w terminie ciąży nie tylko na organie I instancji, lecz także i organie II instancji, jako organie ponownie rozpoznającym sprawę.
W sprawie stwierdzenia wymaga także i to, że w świetle art. 148 § 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. istotne znaczenie ma odkodowanie zwrotu "strona dowiedziała się o decyzji". Zdaniem Sądu, za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Op 7/14 - Lex nr 1500380; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 511/14 - Lex nr 1519902; wyroki NSA: z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08 - Lex nr 574438; z 14 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1662/97 - Lex nr 48730; z 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1296/09 - Lex nr 746450; z 9 września 2011 r., sygn. akt II OSK 2407/10 - Lex nr 1069058).
Powyższe oznacza, że informacja i wiedza o fakcie wydania decyzji musi być pewna i nie może stanowić przypuszczenia, czy też domniemania o uzyskaniu przez stronę wiedzy o jej istnieniu. Strona wnioskująca o wznowienie postępowania winna wiedzieć o samym fakcie wydania decyzji, podmiotu na rzecz, którego została wydana, organu, który ją wydał oraz co najmniej przedmiotu decyzji, a więc elementów, które pozwalają na zidentyfikowanie konkretnego rozstrzygnięcia i tym samym skuteczne złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną.
Przenosząc przedstawione rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż organy administracji niezasadnie uznały, że w sprawie zaistniała przeszkoda procesowa do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie i oceny podnoszonej przez skarżącego przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., z uwagi na uchybienie przez skarżącego terminowi z 148 § 2 K.p.a.
W przedmiotowej sprawie, dostrzec należy, że we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 16 października 2014 r., który wpłynął do organu w dniu 20 października 2014 r., skarżący zwracał się o udostępnienie do wglądu pozwolenia na budowę oraz stanowiącego jego integralną część projektu budowlanego dotyczącego działek nr a, b, c, d, e położnych w [...] przy ulicy [...]. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący wskazywał, że jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji. W udzielonych zaś pełnomocnictwach z dnia 15 października 2014 r. wskazywał na dokumentację dotyczącą postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę na oznaczonych działkach. Dokonana przez Sąd analiza treści tego wniosku oraz treści pełnomocnictw z dnia 16 października 2014 r. nie doprowadziła do uznania, że już w dacie 15 października 2014 r. skarżący posiadał świadomość o fakcie wydania przez Starostę Namysłowskiego konkretnie oznaczonej decyzji.
Skarżący składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie wskazał konkretnej decyzji, daty jej wydania, ani jej numeru, ani też podmiotu, na rzecz którego wydane zostało pozwolenie na budowę. Podał jedynie numery ewidencyjne działek i przedmiot postępowania. Okoliczność, że w tym wniosku i pełnomocnictwach powołał się na udzielone pozwolenie na budowę osiedla zabudowy mieszkaniowej nie może a priori oznaczać, że wiązał to stwierdzenie z konkretnie oznaczoną decyzją wydawaną na rzecz indywidualnie oznaczonego podmiotu. Tym bardziej jeśli się zważy, że konsekwentnie w toku postępowania twierdził, że o fakcie wydania decyzji wiedzę uzyskał dopiero w dniu 20 października 2014 r. od swojej małżonki, która została ustanowiona pełnomocnikiem w sprawie dostępu do informacji publicznej. Organy nie przedstawiły w tym zakresie żadnych innych dowodów, ani okoliczności, które pozwalałyby na przyjęcie innej niż podana przez skarżącego i nie może być za nią uznana także okoliczność rozpoczęcia budowy przez inwestora.
Skarżący bowiem podnosił, że prowadzi działalność poza miejscem zamieszkania, a więc nie jest wiadomym czy przebywa w miejscu zamieszkania, czy też nie i okoliczność ta nie została wyjaśniona. W tym stanie rzeczy podnoszone przez skarżącego okoliczności w skardze zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a. ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu (por. także wyrok NSA z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 1941/12 – Lex nr 1494710). W przedmiotowej sprawie terminem dowiedzenia się przez stronę o decyzji jest dzień wskazywany przez nią, tj. 20 października 2014 r. i stąd też w świetle powyższego miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę osiedla upływał z dniem 20 listopada 2014 r. Wadliwie zatem organy ustaliły fakt upływu terminu z art. 148 § 2 K.p.a. do wniesienia podania o wznowienie.
Skarżący z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpił bowiem pismem datowanym na dzień 17 listopada 2014 r., które wpłynęło do organu I instancji w dniu 19 listopada 2014 r., a więc przed upływem miesięcznego terminu.
Reasumując, tylko w sytuacji, gdy po dokonaniu wstępnej kontroli wniosku organ stwierdzi, że wniosek został złożony po terminie, o którym mowa w art. 148 K.p.a., koniecznym jest wydanie na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W sprawie nie dochodzi wówczas do wznowienia postępowania, a w konsekwencji brak jest podstaw do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.
Kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie było dokonanie oceny, czy skarżący wnosząc o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Namysłowskiego z dnia 17 marca 2014 r., wniosek złożył z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. W tym zakresie Sąd dokonał odmiennej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z przyczyn podniesionych powyżej i stąd też uchylił zaskarżone postanowienia oraz poprzedzające je postanowienie Starosty Namysłowskiego, gdyż stwierdzona wadliwość może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.
Z względów wskazanych wyżej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań i sprowadzają się do konieczności uznania przez organy, że skarżący dochował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej wydanego pozwolenia na budowę.