Uzasadnienie
Pismem opatrzonym datą 29 kwietnia 2916 r., J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 2.050 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Powyższa skarga została przesłana bezpośrednio na adres Sądu, listem poleconym nadanym w dniu 6 maja 2016 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie przesyłki (k. 4 akt sąd.) i wpłynęła w dniu 10 maja 2016 r., co wynika z daty prezentaty.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 10 maja 2016 r., II Og 76/16, skarga J. J. została w dniu 10 maja 2016 r. przesłana pocztą do Głównego Inspektora Transportu Drogowego celem nadania jej biegu i doręczona temu organowi w dniu 13 maja 2016 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w danej sprawie. Jak wynika z art. 54 § 1 P.p.s.a. - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, natomiast na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Tak sformułowany zapis jest nakazem bezwzględnym, co oznacza, że odrzucenie skargi następuje bez względu na okoliczności sprawy.
Wynikająca z art. 54 § 1 P.p.s.a. zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu, który wydał skarżona decyzję, skutkuje tym, iż w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub za pośrednictwem innego organu administracji publicznej, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. W orzecznictwie i doktrynie utrwalony został pogląd, że termin do wniesienia środka odwoławczego jest zachowany nie tylko wtedy, gdy w ustawowym terminie sama strona wniosła ten środek do organu, który wydał zaskarżony akt, ale także, gdy uczynił to sąd, do którego strona błędnie skierowała środek odwoławczy. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienie NSA z 1 lipca 2010 r., II OSK 1233/10, LEX nr 663561 oraz T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. LexisNexis, Warszawa 2011, s. 361 i powołane tam orzecznictwo).
Podkreślić przy tym trzeba, że 30-dniowy termin do wniesienia skargi liczony jest od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, iż strona postępowania ma 30 dni na oddanie skargi w siedzibie organu, bądź nadanie jej na adres organu za pośrednictwem poczty. Jeżeli jednak zamiast do organu strona wniesie skargę bezpośrednio do sądu, ten zobowiązany jest odesłać ją do organu w celu zachowania trybu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 54 § 1 P.p.s.a. W takim przypadku termin do wniesienia skargi zostanie zachowany jedynie wtedy, gdy sąd właściwy do rozpoznania skargi, zdoła ją nadać na adres organu przed upływem 30-dniowego terminu do jej wniesienia. Zaznaczyć przy tym należy, że w takiej sytuacji za datę wniesienia skargi uznaje się datę wysłania jej bądź złożenia bezpośrednio we właściwym organie. Ewentualne ryzyko przekroczenia tego terminu oraz związane z tym skutki procesowe, polegające na odrzuceniu skargi, obciążają wnoszącego skargę, który nie zastosował się do pouczenia.
Zauważyć bowiem należy, że wskazany w art. 53 § 1 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie. Jest on również terminem prekluzyjnym, w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca skargę.
Jak wynika z przedłożonej dokumentacji, zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została doręczona w dniu 6 kwietnia 2016 r. R. K., będącego pełnomocnikiem skarżącego w toku postępowania administracyjnego. W treści decyzji zamieszczono prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Doręczenie było zatem skuteczne w świetle art. 40 § 2 K.p.a., zgodnie z którym jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z tego względu 30-dniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 7 kwietnia 2016 r. i upłynął z dniem 6 maja 2016 r., natomiast za datę wniesienia skargi, sporządzonej i przesłanej bezpośrednio na adres Sądu w dniu 6 maja 2016 r., należało uznać dzień 10 maja 2016 r., czyli datę przekazania skargi przez Sąd do Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
W tych okolicznościach należało uznać, że wniesienie skargi nastąpiło po upływie ustawowego terminu, przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Tym samym zaistniała przesłanka odrzucenia skargi, stąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.