Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez G. Z. było pismo A S.A. w W. Oddział w O. z dnia 25 sierpnia 2009 r. w przedmiocie świadczenia z tytułu leczenia szpitalnego.
W szczególności pismo to informowało skarżącą, że zgodnie z warunkami umowy grupowego ubezpieczenia pracowniczego typ P, świadczenie nie może być przyznane, ponieważ upłynęły trzy lata od daty zdarzenia, a w konsekwencji wygasło prawo dochodzenia roszczeń o to świadczenie.
Jednocześnie ubezpieczyciel poinformował stronę, że powództwo o roszczenie wynikające z umowy ubezpieczenia można wytoczyć przed Sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby ubezpieczającego, ubezpieczonego, uposażonego lub osoby uprawnionej z umowy ubezpieczenia albo według przepisów o właściwości ogólnej.
W odpowiedzi na skargę A S.A. w W. Oddział w O. wniósł o jej odrzucenie z powodu niedopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej. Uzasadniając to stanowisko procesowe podniesiono, że przeciwnik skargi jest spółką prawa handlowego działającą na podstawie przepisów ustawy z 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz.U. Nr 124, poz. 1151 ze zm.) i Kodeksu spółek handlowych. Zaznaczono przy tym, że zaskarżony podmiot nie jest organem administracji rządowej, ani samorządowej, ani też jednostką organizacyjną, do której miałyby zastosowanie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Końcowo zaznaczono, że skarżąca ma prawo skierować pozew do sądu cywilnego i domagać się rozpoznania jej roszczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - zwaną dalej ustawą, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach.
W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 ustawy, a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach.
Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy podnieść bowiem należy, iż skarżąca nie wskazała decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organy administracji publicznej wydały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego.
W świetle art. 58 § 1 pkt 1 ustawy, Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Słusznie zauważył A S.A. w W. Oddział w O., że skarga w istocie dotyczy stosunku cywilno - prawnego, a spory z niego wynikające pozostają we właściwości sądu powszechnego. W szczególności w myśl art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. 1964, Nr 43, poz. 296 ze zm.) do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych (...).
Mając zatem powyższe na uwadze, w oparciu o przywołany art. 58 § 1 pkt 1 ustawy, skargę strony należało odrzucić jako niedopuszczalną.