Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 czerwca 2013 r., skierowanym do Starostwa Powiatowego w Opolu, W. S. wniósł o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki [...] o nr rej. [...].
W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta Opolski pismem z dnia 5 czerwca 2013 r., nr [...], doręczonym W. S. w dniu 10 czerwca 2013 r. za pisemnym pokwitowaniem, odmówił zwrotu żądanej kwoty, argumentując, że opłata w wysokości 500 zł została pobrana w oparciu o obowiązujące w dacie wydania karty przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Jednocześnie organ wyjaśnił, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r. stwierdził, iż przepis § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP oraz zapisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, ale jednocześnie określił, że przepis ten traci moc z dniem 1 maja 2006 r.
W. S., nie zgadzając się ze stanowiskiem Starosty Opolskiego, pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wnosząc o ponowne rozpatrzenie jego wniosku. Skarga została wniesiona przez skarżącego za pośrednictwem Starosty w dniu 17 czerwca 2013 r., co potwierdza data prezentaty.
W odpowiedzi na skargę Starosta Opolski wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak wezwania organu przez skarżącego do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w pkt 1-5 tego przepisu (przypadki niedotyczące niniejszej sprawy).
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest pismo Starosty Opolskiego, stanowiące odpowiedź na skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r. (sygn. akt I OPS 3/07, opubl. ONSAiwsa 2008 r. Nr 2, poz. 21), tego rodzaju sprawa jest sprawą administracyjną załatwianą przez organ w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie.
Dopuszczalność wniesienia skargi sądowoadministracyjnej na konkretny akt nie przesądza jednak automatycznie o możliwości jej merytorycznego rozpoznania przez Sąd. W odniesieniu do czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. warunkiem skuteczności wniesienia skargi jest uprzednie wezwanie organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Z przepisu tego wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego jest warunkiem prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności, czyli podstawową przesłanką dopuszczalności skargi.
W tym miejscu warto odnotować, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w powyższym przepisie, jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, stanowiącym surogat środka odwoławczego, którego zastosowanie jest niezbędne do uruchomienia sądowej kontroli w tych przypadkach, gdy prawo nie przewiduje zwykłych środków odwoławczych (por. wyrok 7 sędziów NSA z dnia 14 marca 2011 r., sygn. akt I FPS 5/10, zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyczerpanie tak określonego trybu stanowi zatem przesłankę dopuszczalności skargi.
W niniejszej sprawie, jak wynika z materiału dokumentacyjnego, skarżący nie złożył wymaganego prawem wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną czynnością Starosty Opolskiego z dnia 5 czerwca 2013 r. Powyższe oznacza, że przed wniesieniem skargi skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a., co przesądza o braku dopuszczalności skargi i stanowi przesłankę jej odrzucenia, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy skargę odrzucono, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.