Uzasadnienie
Decyzją z dnia 21 marca 2017 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie oleskim, nakazał P. J. rozbiórkę ścian i dna kanału samochodowego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, na terenie nieruchomości w [...] przy ul. [...] (dz. Nr a).
Na skutek wniesionego przez P. J. odwołania, Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, decyzja z dnia 19 maja 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy opisana decyzję organu I instancji.
Nie godząc się z zapadłym rozstrzygnięciem, P. J. działając za pośrednictwem swojego pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, żądając uchylenia decyzji organu I i II instancji oraz umorzenia postępowania, zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania, a także wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazano na trudne do odwrócenia skutki, za które należy rozumieć – zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą – takie skutki prawne i faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W ocenie pełnomocnika skarżącego, okoliczność, że zaskarżona decyzja nakazuje rozbiórkę ścian i dna przedmiotowego obiektu, to jej wykonanie wiążące się z rozbiórką, już z samej swej istoty powoduje trudne do odwrócenia skutki i znaczną szkodę po stronie skarżącego. Jak ocenił pełnomocnik, rozbiórka obiektu, niezależnie od jego wielkości i wartości materialnej, powoduje konieczność poniesienia przez inwestora nakładów finansowych na prace rozbiórkowe, co spowodowałoby uszczerbek na jego dobrach majątkowych. Zdaniem pełnomocnika, z tych względów, uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym.
W aktach sprawy znajduje się postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 13 lipca 2017 r., nr [...], wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.) - dalej zwanej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, że jeśli organ wstrzyma wykonanie zaskarżonej decyzji czy postanowienia, postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie staje się bezprzedmiotowe (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 143/04; z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 172/12, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Wolters Kluwer, wyd. 6, s. 337).
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w treści skargi wniesionej za pośrednictwem organu, nie wskazując podstawy żądania. Wniosek strony został pozytywnie rozpatrzony przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu, postanowieniem z dnia 13 lipca 2017 r., nr [...], a następnie w dniu 14 lipca 2017 r., przekazał skargę wraz z aktami administracyjnymi do Sądu. Skoro Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, postępowanie przed sądem administracyjnym w tej kwestii jest bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.