Uzasadnienie
W dniu 29 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, uchylił decyzję Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu z dnia 26 maja 2015 r., nr [...] oraz zasądził od ww. organu na rzecz skarżącego kwotę 257 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W protokole rozprawy oraz komparycji i sentencji wyroku wskazano, że sprawa toczy się ze skargi R. B., co nie odpowiadało rzeczywistemu stanowi.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowienie o sprostowaniu może zapaść na posiedzeniu niejawnym, a przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok, jak również postanowienie (art. 166 P.p.s.a.).
Z przywołanego przepisu wynika, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości przez nadanie rozstrzygnięciu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Sprostowanie oczywistej omyłki nie jednocześnie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2015 r., sygn. akt I FZ 396/15, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., sygn. akt II CKN 817/97, opubl. OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Za niedokładność może być uznane nieprawidłowe oznaczenie imienia strony, choćby było ono zgodne z oznaczeniem podanym w pozwie, jeżeli nie ma wątpliwości, że strona, która brała udział w procesie, nosi w rzeczywistości imię o innym brzmieniu (por. postanowienie SN z dnia 13 stycznia 1964 r., sygn. akt II CR 194/63, opubl. OSNC 1965, nr 2, poz. 27).
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że nieprawidłowe oznaczenie imienia skarżącego w protokole rozprawy oraz w wyroku Sądu ma charakter niedokładności, podlegającej sprostowaniu w drodze postanowienia. Z treści skargi, odpowiedzi na skargę, zaskarżonej decyzji, a także innych dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych i sądowych niewątpliwie wynika, że skarżącym w sprawie jest B. B., a nie R. B. Z powyższych względów, zaistniałą oczywistą omyłkę pisarską należało wyeliminować w drodze sprostowania.
Wobec powyższego, Sąd działając na zasadzie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 166 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.