Uzasadnienie
K. O. pismem z dnia 7 maja 2014 r., (przesyłka nadana w placówce pocztowej w dniu 13 maja 2014 r.) złożył za pośrednictwem Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, skargę na decyzję dnia 12 września 2013 r., nr [...], Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu, utrzymującą w mocy decyzję z dnia 14 maja 2013 r., nr [...], Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Namysłowie w sprawie odmowy przyznania skarżącemu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2012 r. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarga została wniesiona po terminie, który upływał skarżącemu w dniu 1 listopada 2013 r. Organ, odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu podał, że skarżący nie wykazał okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, do czego był zobowiązany na mocy art. 87 § 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej zwanej P.p.s.a., ani czy stosowny wniosek został złożony w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Skarżący, na zarządzenie Sędziego z dnia 7 lipca 2014 r., został wezwany do uzupełnienia braków wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu, z dnia 12 września 2013 r., nr [...], w przedmiocie płatności obszarowych, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i w związku z tym, postanowieniem tut. Sądu z dnia 28 lipca 2014 r. wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania.
Skarżącemu doręczono postanowienie z dnia 28 lipca 2014 r., w dniu 1 sierpnia 2014 r., wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zażalenia, jednak skarżący z prawa tego nie skorzystał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona z uchybieniem terminu.
Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, przy czym, jeśli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 83 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Skarżący odebrał zaskarżoną decyzję w dniu 2 października 2013 r., zatem termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 3 października 2013 r. i upłynął mu w dniu 3 listopada 2013 r. Należy wyjaśnić, że liczbowo ostatni dzień 30 dniowego terminu wypadał na dzień ustawowo wolny od pracy, to jest na sobotę, będącą jednocześnie świętem, 1 listopada 2014 r. r., wobec tego na mocy art. 83 § 2 P.p.s.a., w takiej sytuacji za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu wolnym od pracy, to jest poniedziałek 3 listopada 2014 r.
Skarżący złożył skargę w dniu 15 maja 2014 r., a zatem po terminie do jej wniesienia, a termin ten nie został na jego wniosek przywrócony. Wobec tego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skargę, jako spóźnioną, należało odrzucić i orzec jak w punkcie 1 sentencji.
Orzeczenie w punkcie 2 sentencji postanowienia uzasadnia treść art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a, wedle którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.