Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez G. R., zwaną dalej "skarżącą", jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, zwanego dalej "Kolegium" z dnia 3 sierpnia 2020 r. (nr [...]) uchylająca w całości, wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Kędzierzyn Koźle, decyzję Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych i Pomocy Alimentacyjnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], zwanego dalej "organem pierwszej instancji" z dnia 19 czerwca 2020 r. (nr [...]) odmawiającą przyznania G. R. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego w związku z opieką nad matką J. N. oraz odmawiająca przyznania G. R. prawa do tego świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 16 czerwca 2020 r. i przyznająca G. R. świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 854 zł od dnia 17 czerwca 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r., a w wysokości 1830 zł miesięcznie od dnia 1 lipca 2020 r. bezterminowo.
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 13 lutego 2020 r. G. R. złożyła do organu pierwszej instancji wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego w związku z opieką nad matką J. N. Jednocześnie skarżąca złożyła oświadczenie o rezygnacji z pobieranego specjalnego zasiłku opiekuńczego na J. N. Decyzją z dnia 19 czerwca 2020 r. organ pierwszej instancji (po ponownym rozpatrzeniu sprawy) odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 72 roku życia J. N., a więc nie został spełniony warunek określony w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".
Na skutek wniesionego odwołania, Kolegium opisaną na wstępie decyzją z dnia 3 sierpnia 2020 r. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i orzekając co do istoty sprawy odmówiło przyznania G. R. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego w związku z opieką nad matką J. N. w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 16 czerwca 2020 r. i przyznało G. R. świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 854 zł od dnia 17 czerwca 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r., a w wysokości 1830 zł miesięcznie od dnia 1 lipca 2020 r. bezterminowo. W uzasadnieniu wskazano, że art. 17 ust. 1b ustawy został uznany za niezgodny z Konstytucją RP wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13) w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby sprawującej opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności.
Jednocześnie Kolegium uznało jednak, że skarżąca w okresie od dnia 13 lutego 2020 r do dnia 16 czerwca 2020 r. nie spełnia innej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, to znaczy do dnia 16 czerwca 2020 r. pobierała specjalny zasiłek opiekuńczy (art. 17 ust. 5 pkt 1b ustawy). W istocie bowiem G. R. na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Kędzierzyn-Koźle z dnia 27 października 2019 r. miała przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z opieką nad niepełnosprawną matką w okresie od dnia 1 listopada 2019 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. Dopiero decyzją organu pierwszej instancji z dnia 15 czerwca 2020 r. (nr [...]), wydaną w trybie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) - zwanej dalej "K.p.a.", uchylono decyzję przyznającą zasiłek opiekuńczy (skarżąca zrzekła się prawa do wniesienia odwołania). W tych okolicznościach faktycznych Kolegium uznało, że dopiero od dnia 17 czerwca 2020 r. skarżąca spełniła wszystkie przesłanki do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego bezterminowo.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu G. R. zarzuciła decyzji Kolegium naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie art. 24 ust. 2 ustawy zamiast art. 24 ust. 2a ustawy i pominięcie faktu złożenia przez skarżącą wraz z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego najbardziej aktualnego orzeczenia lekarza orzecznika ZUS o niezdolności do samodzielnej egzystencji z dnia 14 listopada 2019 r. Drugi zarzut dotyczy błędnego zastosowania art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w związku z art. 27 ust. 5 ustawy polegającego na pominięciu złożenia przez skarżącą wraz z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z dnia 13 lutego 2020 r. także oświadczenie o rezygnacji ze specjalnego zasiłku opiekuńczego z chwilą przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a następnie przyjęcia w zaskarżonej decyzji, że okoliczność pobierania przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji błędnego uznania w punkcie pierwszym zaskarżonej decyzji, że prawo do świadczenia nie przysługuje w okresie zbiegu uprawnień do kilku świadczeń rodzinnych mimo, że skarżąca jako osoba uprawniona miała prawo wyboru jednego korzystniejszego świadczenia - z czego skorzystała.
Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części oraz zobowiązanie organu do przyjęcia oceny prawnej Sądu oraz wskazań co do dalszego postępowania w zakresie zastosowania przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych i "zobowiązanie organów właściwych do przyznania (...) prawa do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego od miesiąca złożenia wniosku do Lekarza Orzecznika ZUS tj. od 1-10-2019".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd nie ma zatem możliwości merytorycznego orzekania w sprawie rozstrzygniętej przez organy administracji publicznej aktami administracyjnymi poddanymi jego kontroli.
Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. W myśl art. 135 P.p.s.a. - co szczególnie istotne w niniejszej sprawie - sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala zgodnie z art. 151 P.p.s.a.
Po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie prawa procesowego uzasadniające uwzględnienie skargi.
W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy cyt. wyżej ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, nadal zwanej ustawą.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności
- - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Z kolei po myśli art. 17 ust. 1b ustawy, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:
- 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub
- 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.
W przepisie art. 17 ust. 5 ustawy określono natomiast przesłanki wykluczające możliwość uzyskania powyższego świadczenia, w tym w pkt 1 lit. b, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów.
Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.
W niniejszej sprawie bezsporne jest to, że skarżąca sprawuje opiekę nad niepełnosprawną matką – J. N., która orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia 26 września 2013 r., nr [...], została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe. Z orzeczenia tego wynika również, że niepełnosprawność istnieje od 2010 r., a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 19 września 2019 r. Ponadto z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 14 listopada 2019 r. wynika, że J. N. jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji. W stanie faktycznym sprawy jest również bezsporne, że skarżąca nie jest zatrudniona ani nie wykonuje innej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, co potwierdza materiał dokumentacyjny sprawy. Nie ulega też wątpliwości, że skarżąca - stosownie do art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359 ze zm.) - jest osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem matki. Skarżąca spełnia zatem przesłanki warunkujące prawo do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego, które zostały określone w art. 17 ust. 1 ustawy.
W ocenie Sądu, za prawidłowe należy też uznać stanowisko Kolegium, że w przypadku skarżącej spełniony został warunek ustalony w art. 17 ust. 1b ustawy. Trafnie w tym zakresie przyjęło Kolegium - stosownie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 - że art. 17 ust. 1b ustawy należy wykładać w ten sposób, iż w stosunku do opiekunów tych dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała później niż w okresach wskazanych w ust. 1b pkt 1 i 2, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Stąd, w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego trzeba dokonywać z pominięciem tego kryterium.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia kwestii dotyczącej określenia początkowej daty, od jakiej przysługuje skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.
Zdaniem Sądu, rację ma skarżąca twierdząc, że wnioskowane świadczenie powinno być przyznane począwszy od lutego 2020 r., czyli od miesiąca, w którym złożyła ona wniosek inicjujący postępowanie w sprawie. Podkreślenia wymaga, że wraz z wnioskiem z dnia 13 lutego 2020 r. skarżąca złożyła oświadczenie, iż rezygnuje z zasiłku dla opiekuna i wybiera korzystniejsze dla niej świadczenie pielęgnacyjne, stosownie do art. 27 ust. 5 ustawy. Wprawdzie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy wynika, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna, jednak powyższy przepis nie może być interpretowany w oderwaniu od treści art. 27 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym w przypadku zbiegu uprawnień m.in. do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna przysługuje jedno z tych świadczeń, wybrane przez osobę uprawnioną.
Niewątpliwie celem tych regulacji jest uniemożliwienie osobom uprawnionym równoczesnego pobierania tych świadczeń, co nie wyklucza jednak możliwości przyznania innego świadczenia (zmiany) w przypadku spełniania warunkujących go przesłanek. Oznacza to prawo wyboru przez osobę wnioskującą świadczenia korzystniejszego, co uzależnione jest od wcześniejszej rezygnacji z dotychczas pobieranego.
W niniejszej sprawie prawu temu skarżąca dała wyraz już w momencie składania wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, przez złożenie oświadczenia, że rezygnuje z pobierania zasiłku dla opiekuna na rzecz korzystniejszego dla niej świadczenia pielęgnacyjnego. W ocenie Sądu, z powyższego oświadczenia wynika zamiar zachowania przez stronę ciągłości pobierania świadczenia i uniknięcia sytuacji, w której nie doszłoby do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Oświadczenie skarżącej, oparte o art. 27 ust. 5 ustawy, wskazuje na świadomość strony co do konieczności zaprzestania pobierania dotychczasowego zasiłku.
W przekonaniu Sądu, skoro skarżąca dokonała już w dniu 13 lutego 2020 r. wyboru świadczenia, to z uwagi na treść art. 24 ust. 2 ustawy nie mogła zostać pozbawiona prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął kompletny wniosek. W świetle dokonanego przez skarżącą wyboru świadczenia - wbrew stanowisku Kolegium - pobieranie zasiłku dla opiekuna nie powinno stanowić przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od tego terminu. Uznać zatem należy, że organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy, z pominięciem treści przepisu art. 27 ust. 5 ustawy, przyjmując, że zbieg prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna uzasadnia przyznanie skarżącej wnioskowanego świadczenia dopiero od momentu, kiedy zaprzestała pobierać zasiłek dla opiekuna, a więc w rozważanym przypadku od dnia 17 czerwca 2020 r.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że na tle wykładni omawianych przepisów w znacznej części orzecznictwa również przyjmuje się, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy należy wykładać w ten sposób, iż wyklucza on możliwość pobierania dwóch świadczeń jednocześnie, jednakże nie uniemożliwia wyboru przez uprawnionego świadczenia także wówczas, gdy jedno z nich jest już przyznane wcześniejszą decyzją. Trafnie też akcentuje się, że aby zagwarantować stronie wybór, o którym mowa w art. 27 ust. 5 ustawy, nie zachodzi konieczność rezygnacji z przyznanego już świadczenia przed otrzymaniem zapewnienia organu, że drugie z tych świadczeń rzeczywiście zostanie przyznane. Kierując się zasadami zawartymi w przepisach art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a., organ powinien w pierwszej kolejności wyjaśnić, czy strona spełnia pozostałe przesłanki do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego, a następnie poinformować ją, że wyłączną przeszkodą do jego przyznania pozostaje jedynie pobieranie zasiłku dla opiekuna.
Skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić jakichkolwiek przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego, a wręcz przeciwnie, powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z tego prawa wyboru skorzystać, stosując rozwiązania proceduralne gwarantujące stronie przewidziane w art. 27 ust. 5 ustawy prawo wyboru świadczenia. Wymaganie organu, aby strona w pierwszej kolejności zrezygnowała z przyznanego jej decyzją świadczenia przed zbadaniem czy spełnia pozostałe warunki do otrzymania świadczenia wybranego i korzystniejszego dla niej stawia ją w dość trudnej sytuacji, wprowadza bowiem stan niepewności i zrozumiałą obawę co do tego czy uzyska wybrane ze świadczeń w miejsce już otrzymywanego. Dlatego dopuszcza się jednoczesne (tego samego dnia) przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna, czy też nawet rozstrzygnięcie o tych uprawnieniach w jednej decyzji (por. np. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 200/19; wyrok NSA z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt I OSK 2199/19; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 712/18, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy istotne znaczenie ma fakt, że skarżąca składając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w jego treści sformułowała również oświadczenie, z którego jednoznacznie wynika, iż w przypadku przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, zrezygnuje ze specjalnego zasiłku opiekuńczego. Pomimo tego oświadczenia i spełnienia pozostałych przesłanek przyznania wnioskowanego świadczenia zarówno organ pierwszej instancji, procedując w pierwotnie prowadzonym postępowaniu, jak również Kolegium, wydając zaskarżoną decyzję, pominęły regułę z art. 27 ust. 5 ustawy.
Należy wyraźnie odnotować, że skarżąca w toku postępowania w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego - w dniu 29 maja 2020 r. – ponownie złożyła warunkowe oświadczenie o rezygnacji z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. W jego treści wskazała, że "Jeszcze raz wyraźnie chcę powiedzieć, że składając w lutym br. Wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wraz z dodatkowym oświadczeniem o rezygnacji z zasiłku, nie zamierzałam pobierać równocześnie dwóch świadczeń rodzinnych, tyko chciałam uzyskać prawo do korzystniejszego dla mnie świadczenia pielęgnacyjnego w zamian za dotychczas pobierany specjalny zasiłek opiekuńczy". Kwestię rezygnacji załatwiono dopiero decyzją organu pierwszej instancji z dnia 15 czerwca 2020 r., którą uchylono decyzję z dnia 27 października 2019 r. przyznającą specjalny zasiłek opiekuńczy na J. N. na okres od dnia 1 listopada 2019 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy zaskarżoną decyzją Kolegium wyeliminowało z obrotu prawnego decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
W obrocie prawnym pozostaje jednak decyzja organu pierwszej instancji z dnia 15 czerwca 2020 r. uchylająca decyzję o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego ze skutkiem na dzień 17 czerwca 2020 r. (w tym dniu skarżąca zrzekła się prawa do wniesienia odwołania od tej decyzji), co uniemożliwia rozpoznanie sprawy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w jej całokształcie – tj. z uwzględnieniem warunkowego oświadczenia skarżącej z dnia 13 lutego 2020 r. o rezygnacji ze specjalnego zasiłku opiekuńczego od miesiąca lutego 2020. Sąd podkreśla, że kwestia wyboru świadczenia, a tym samym i rezygnacji z zasiłku dla opiekuna, stanowi element faktyczny sprawy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Zatem decyzja Prezydenta Miasta Kędzierzyn-Koźle z dnia 15 czerwca 2020 r. uchylająca decyzję tego organu z dnia 27 października 2019 r. pozostaje w granicach sprawy rozpoznawanej przez Sąd w rozumieniu art. 135 P.p.s.a. Decyzja ta usunęła negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dopiero z dniem 17 czerwca 2020 r. Organ pierwszej instancji nie uwzględnił jednak okoliczności, że skarżąca, składając w dniu 13 lutego 2020 r. oświadczenie o warunkowej rezygnacji ze specjalnego zasiłku opiekuńczego, w istocie złożyła wniosek o uchylenie lub wygaszenie przyznającej go decyzji co najmniej z dniem 13 lutego 2020 r., tak aby usunąć przeszkodę faktyczną procedowania w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego już od miesiąca lutego 2020 r. W konsekwencji dalsze pozostawanie w obrocie prawnym decyzji organu pierwszej instancji z dnia 15 czerwca 2020 r. stanowiło faktyczną przeszkodę do rozpatrzenia przez Kolegium sprawy przyznania G. R. świadczenia pielęgnacyjnego w jej całokształcie wyznaczonym wnioskiem z dnia 13 lutego 2020 r. Kolegium przyznało bowiem wnioskowane świadczenie dopiero od dnia 17 czerwca 2020 r. Z tego powodu Sąd uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 15 czerwca 2020 r. Z tych samych względów Sąd uchylił także zaskarżoną decyzję Kolegium w części, w której odmawia przyznania wnioskowanego świadczenia za okres od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 16 czerwca 2020 r. Należy jednak podkreślić, że nadal przeszkodę do rozpatrzenia przez Kolegium wniosku G. R. z dnia 13 lutego 2020 r. w jego całokształcie stanowi decyzja Prezydenta Miasta Kędzierzyn-Koźle z dnia 27 października 2019 r. przyznająca specjalny zasiłek opiekuńczy.
Jakkolwiek jest to decyzja prawidłowa, a okres pobierania na jej podstawie zasiłku zakończył się z dniem 31 grudnia 2020 r., to wywołane przez nią skutki w okresie luty – grudzień 2020 r. uniemożliwiają rozpoznanie wniosku G R. z dnia 13 lutego 2020 r. i stoją w sprzeczności z rozstrzygnięciem Kolegium w części, w której przyznało ono skarżącej świadczenie pielęgnacyjne od dnia 17 czerwca 2020 r. Dlatego – w ocenie Sądu – w celu uporządkowania stanu faktycznego sprawy i rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 13 lutego 2020 r. w części dotyczącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia 1 lutego 2020 do dnia 16 czerwca 2020 r. należy doprowadzić do wygaszenia przez właściwy organ skutków prawnych decyzji Prezydenta Miasta Kędzierzyn-Koźle z dnia 27 października 2019 r. wywołanych od dnia 1 lutego 2020 r. w trybie art. 162 K.p.a.
Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c P.p.s.a., orzekł jak w sentencji, obejmując uchyleniem również decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyn-Koźle z dnia 15 czerwca 2020 r. (art. 135 P.p.s.a.).