Uzasadnienie
W. M. wniósł w dniu 11 maja 2007 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu, skargę na decyzję tego organu z dnia [...], nr [...], znak sprawy [...], w przedmiocie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.
Postanowieniem dnia 13 grudnia 2007 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w części poprzez zwolnienie go od wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł a odmówiono przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
W sentencji tego postanowienia wystąpiła oczywista omyłka, polegała ona na nie wpisaniu imienia i nazwiska referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydającego postanowienie.
Jak wynika z art. 156 § 1 w związku z art. 166 i 258 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 170 ze zm.), referendarz sądowy może w postanowieniu z urzędu sprostować oczywistą omyłkę, to jest widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Pojęcie "innych oczywistych omyłek" ma dużo szerszy zakres i jest trudniejsze do zdefiniowania, niż błędy pisarskie i błędy rachunkowe. Można tylko przyjąć, że inne oczywiste omyłki są swym charakterem zbliżone do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego (por. B. Dauter [w;], B. Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005, s. 360).
Sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Dlatego zasadny jest pogląd, że nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i pod względem przedmiotowym (por. post. SN z dnia 3 marca 1976 r., II CZ 11/76, LEX nr 7806; uch. SN z dnia 26 kwietnia 1995 r., III CZP 43/95, niepubl.; post. SN z dnia 7 lipca 1999 r., III RN 24/99, niepubl.). W przeciwieństwie do błędów w orzekaniu (errores iniudicando), błędy w samej treści orzeczenia (errores in iudicatio) podlegają sprostowaniu.
Mając zatem na uwadze, że sprostowanie oczywistej omyłki nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia co do przyznania w części prawa pomocy W. M., są to bowiem błędy co do orzeczenia, a nie co do orzekania, referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.