Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opoluz 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Op 332/18

Uzasadnienie

Ośrodek Kultury w Byczynie, reprezentowany przez dyrektora I. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na czynność Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 29 maja 2018 r., nr DOW.052.2.13.2018.ARy, UM08-65170-UM0810013/18 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Opolskiego wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. Sąd stwierdził, że pomimo wezwania strona skarżąca nie przedłożyła aktu powołania I. S. na stanowisko Dyrektora Ośrodka Kultury w Byczynie.

Sąd zobowiązał Dyrektora Ośrodka Kultury w Byczynie do przedłożenia, w terminie 7 dni, aktu powołania oraz wykazania przepisami ustrojowymi, w związku z art. 35 P.p.s.a. uprawnienia Burmistrza Byczyny do udzielenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Ośrodka Kultury w Byczynie w niniejszej sprawie ustanowionym pełnomocnikom, w tym przez Burmistrza Byczyny.

Po ponagleniu Sądu przy piśmie procesowym z dnia 13 listopada 2018 r. Dyrektor Ośrodka Kultury w Byczynie złożyła zarządzenie nr 59/2018 Burmistrza Byczyny z dnia 10 kwietnia 2018 r. w sprawie powołania jej na pełnioną funkcję.

Adwokat Ł. W. złożył w imieniu Ośrodka Kultury w Byczynie, pismo procesowe z dnia 7 grudnia 2018 r., zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi.

W związku z tym, na zarządzenie Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r., wezwano adwokata Ł. W., do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego z dnia 7 grudnia 2018 r. przez:

1. - złożenie jego odpisu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a ponadto wobec braku wykazania przez Dyrektora Ośrodka Kultury w Byczynie uprawnienia Burmistrza Byczyny do udzielania pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Ośrodka Kultury w Byczynie w sprawach sądowoadministracyjnych objętych ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 627) oraz rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Inwestycje w obiekty pełniące funkcje kulturalne", operacje typu "Kształtowanie przestrzeni publicznej" oraz operacje typu "Ochrona zabytków i budownictwa tradycyjnego" w ramach działania "Podstawowe usługi i odnowa wsi na obszarach wiejskich" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1737 ze zm.) oraz do przedłożenia w terminie 7 dni pełnomocnictwa procesowego udzielonego pełnomocnikowi adw. Ł. W. przez Dyrektora Ośrodka Kultury w Byczynie, pod rygorem pominięcia czynności zdziałanych z udziałem pełnomocnika na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w dniu 17 października 2018 r. przez Burmistrza Byczyny, a to w związku z brzmieniem § 3 pkt 1 i 2 cyt. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 sierpnia 2017 r., stosownie do którego pomoc może być przyznana w zakresie § 2 pkt 1 i 3 rozporządzenia zarówno Gminie jako podmiotowi prawa jak i jej jednostce organizacyjnej jaką jest wg Statutu Gminy Byczyna Ośrodek Kultury w Byczynie, jako odrębnemu podmiotowi. Wyjaśniono jednocześnie, że związku z regulacjami prawnymi związanymi z unijnym Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, a w szczególności § 14 cyt. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 sierpnia 2017 r. w myśl, którego w ramach jednego naboru dany podmiot może złożyć tylko jeden wniosek (ust. 1). Wskazano także, że jeżeli w sprawie oznaczonej sygn. akt II SA/Op 332/18 Gmina Byczyna dochodziła pomocy finansowej na podstawie w.w przepisów, jako odrębny podmiot, to Burmistrz Byczyny nie jest uprawniony do udzielania pełnomocnictwa komukolwiek w sprawie z wniosku innego samodzielnego podmiotu tu: Ośrodka Kultury w Byczynie, opartego także na cyt. rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Tym bardziej, że na mocy art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1983) Ośrodek Kultury w Byczynie uzyskał osobowość prawną, a w myśl art. 17 tej ustawy to dyrektor instytucji kultury reprezentuje ją na zewnątrz.

Wyjaśniono, że analiza przepisów wyżej powołanych nakazuje przyjąć, że w sprawach prowadzonych na podstawie cyt. wyżej ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. i cyt. wyżej rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2017 r. pełnomocnictwa nie może udzielić burmistrz (wójt) gminy, ani pełnomocnikiem instytucji kultury nie może być pracownik innej jednostki samorządu terytorialnego albo pracownik jej organu nadrzędnego w rozumieniu art. 35 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.

W piśmie procesowym z dnia 3 stycznia 2019 r. w odpowiedzi na powyższe wezwanie, Dyrektor Ośrodka Kultury w Byczynie, oświadczyła, że cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania. Oświadczyła także, że nie udzielała pełnomocnictwa adwokatowi Ł. W. do reprezentowania Ośrodka Kultury w Byczynie, w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie cofnęła pełnomocnictwo udzielone Wiceburmistrzowi Gminy Byczyna K. Z. Na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. pełnomocnik Zarządu Województwa Opolskiego przychylił się do stanowiska strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi i wniósł o umorzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje

Postępowanie sądowe należało umorzyć.

Zgodnie natomiast z art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W niniejszej sprawie skarżący cofnął skargę. W związku z tą okolicznością, Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi, jako niedopuszczalne. Analiza akt administracyjnych oraz przedmiot sprawy nie daje bowiem podstaw do oceny, by cofnięcie przedmiotowego wniosku zmierzało do obejścia prawa bądź do utrzymania w mocy aktu administracyjnego dotkniętego wadą nieważności.

W tym stanie rzeczy postępowanie sądowe należało umorzyć, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

O powyższym Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.

Orzeczenie zawarte w punkcie 2 postanowienia, uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a..