Uzasadnienie
Skarżący E. N. i W. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Prudniku z dnia 30 listopada 2011 r., Nr XVII/283/2011, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Szybowice, części wsi Mieszkowice, części wsi Rudziczka.
Złożona skarga nie została opłacona i stąd też zarządzeniem z dnia 27 kwietnia 2012 r., Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wezwał solidarnie skarżących do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300 zł. Jednocześnie skarżący pouczeni zostali, że wpis sądowy od skargi winien być uiszczony w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, a niedokonanie tej czynności w terminie spowoduje odrzucenie skargi.
Powyższe wezwania przesłane zostały na adres wskazany w skardze i pod tym adresem, doręczone w dniu 4 maja 2012 r., za pisemnym pokwitowaniem skarżącemu W. N., o czym świadczy stosowna adnotacja i podpis na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru obu przesyłek. Termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 11 maja 2012 r. (piątek).
Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie uiścił wymaganego wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.
Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, do warunków wymaganych przez przepisy P.p.s.a. do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego, zalicza się także stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi.
Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie zarządzenia Sądu, a to nieuiszczenia, w terminie 7 dni od daty odbioru wezwania, wpisu od skargi.
Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 od skargi pobiera się wpis, który w niniejszej sprawie, według przepisu § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), jest wpisem stałym i wynosi 300 złotych. Brak wpisu od skargi, skutkował wezwaniem skarżących przez Sąd do uiszczenia wymaganego wpisu w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi, w przypadku niedochowania terminu do jego uiszczenia. Przepis art. 220 § 3 P.p.s.a. stanowi bowiem, że Sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.
Pisma Sądu zobowiązujące do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi, zostały doręczone skutecznie skarżącemu W. N. w dniu 4 maja 2012 r., o czym świadczy stosowna adnotacja i podpis na pocztowych zwrotnych potwierdzeniach odbioru obu przesyłek (k-76 akt). Dla skarżącej E. N. doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu dokonano w trybie zastępczym wynikającym z art. 72 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi. Doręczenie przesyłki w tym przypadku nastąpiło w dniu 4 maja 2012 r. do rąk małżonka, który jest także skarżącym w sprawie – W. N. Skoro doręczenie było skuteczne w odniesieniu do obu skarżących, to siedmiodniowy termin do uiszczenia żądanego wpisu upłynął z dniem 11 maja 2012 r., w piątek, który to dzień był dniem roboczym.
Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie zastosowali się do wezwania Sądu i nie uiścił należnej opłaty.
Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 3 ustawy P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.