Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 września 2009r. W. R., przedstawiciel ustawowy małoletniego syna S. R., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza P. z dnia [...] nr [...], którą odmówiono przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla S. R. Decyzję organu odwoławczego, która zawierała pouczenie o prawie i terminie do złożenia skargi sądowoadministarcyjnej, skarżąca otrzymała 29 czerwca 2009r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (k. 11 akt administracyjnych).
Wymienioną skargę nadano listem poleconym w dniu 10 września 2009r. Wraz ze skargą strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W uzasadnieniu wskazała, iż przyczyną uchybienia terminu było przekonanie, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 45/08, dotyczący przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, odnosi się również do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Zarządzeniem Sędziego z dnia 20 października 2009r., skarżąca został wezwana do uzupełnienia braku formalnego pisma, w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia skargi, przez uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, który to termin wynosi 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
W odpowiedzi na powyższe W. R. wskazała, że 7 sierpnia 2009r. " złożyła skargę o wznowienie postępowania na podstawie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 45/08", którą rozpoznano " odmowną odpowiedzią z 7 września 2009r. i wówczas ustała przyczyna" uchybienia terminu do wniesienia skargi.
Postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Op 344/09 WSA w Opolu odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd wskazał, iż skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Postanowienie to wraz z pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia, zostało przesłane stronie na adres podany w skardze, a doręczone adresatce w dniu 11 grudnia 2009 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki.
Na powyższe postanowienie W. R. nie wniosła zażalenia, w związku, z czym stało się ono prawomocne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia
W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż skarżąca odebrał osobiście zaskarżoną decyzję w dniu 29 czerwca 2009 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki znajdującym się w aktach administracyjnych. W zaskarżonej decyzji zawarte było prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi, wynoszącym trzydzieści dni od dnia jej otrzymania. W związku z tym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 30 czerwca 2009 r. i zakończył z dniem 29 lipca 2009 r. Skoro skarżąca wniosła skargę opatrzoną datą 9 września 2009 r. przesyłając ją listem poleconym nadanym w dniu 10 września 2009 r., na co bezspornie wskazuje data stempla pocztowego, należało przyjąć, że czynności wniesienia skargi dokonała z uchybieniem ustawowego terminu. Przy tym wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia złożony przez skarżącą nie został uwzględniony.
Mając powyższe okoliczności na względzie, a przede wszystkim, iż prawomocnym postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r. Sąd odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi, należało wydać rozstrzygnięcie w sprawie w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a.
Dlatego orzeczono jak w postanowieniu, co wyłącza rozpoznanie skargi pod względem merytorycznym.