Uzasadnienie
M. K., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego A. B. wniósł skargę na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 19 października 2022 r., nr 193/2022 w przedmiocie wstrzymania budowy.
Po rozpoznaniu skargi w trybie uproszczonym, w wyroku z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Op 351/22 WSA w Opolu oznaczył omyłkowo skarżącego imieniem "M." zamiast "M".
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przy czym sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji wyroku, jak i w uzasadnieniu. Wszystkie opisane nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu, omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, orzeczenia przywołane w postanowieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować także właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2015 r., sygn. akt I FZ 396/15; wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., sygn. akt II CKN 817/97, OSNC 1999 r. nr 1, poz. 16).
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że nieprawidłowe oznaczenie imienia skarżącego w sentencji wyroku z dnia 21 lutego 2023 r. ma charakter omyłki, podlegającej sprostowaniu w drodze postanowienia. Z treści skargi, odpowiedzi na skargę, zaskarżonego postanowienia i pełnomocnictwa załączonego do akt sprawy wynika jednoznacznie i ponad wszelką wątpliwość, że skarżącym w sprawie jest M. K., a nie "M." K. Z powyższych względów, zaistniałą omyłkę należało wyeliminować w drodze sprostowania.
Wobec powyższego, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.