Uzasadnienie
A. B. wniósł w dniu 30 maja 2007 r. (data nadania przesyłki placówce pocztowej), do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, skargę na jego postanowienie ostateczne z dnia [...], nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia niezgodności z prawem postanowienia Burmistrza Nysy z dnia [...], nr [...] o wszczęciu postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr A k.m. [...] o powierzchni 1.02 ha (Kw nr [...]), stanowiącej własność A. B., położonej w H., z następującymi nieruchomościami: działką nr B o powierzchni 0,92 ha, stanowiącą własność D. F. T., działką nr C o pow. 1.15 ha, stanowiącą własność M. i H. M. i działką nr D o pow. 0,03 ha, stanowiącą własność Gminy Nysa.
W odpowiedzi na skargę z dnia 1 czerwca 2007 r., data wpływu 29 czerwca 2007r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że zaskarżone postanowienie zawierało pouczenie o przysługującym od niego środku zaskarżenia. Stronie niezadowolonej z zaskarżonego postanowienia przysługiwało w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, prawo złożenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego Opolu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.
Skarżący nie skorzystał z wyżej wymienionego uprawnienia, nie wyczerpał tym samym toku postępowania przed organem administracji publicznej, a pomimo to wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Wobec tego organ II instancji, powołując się na art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniósł o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej z uwagi na niewyczerpanie przysługujących przed jej wniesieniem skarżącemu, środków zaskarżenia, stosownie do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do Sądu wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia od rozstrzygnięcia sprawy, jak też i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania.
Skarżący nie wniósł przysługującego mu, zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonym postanowieniu, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Opolu, a zatem skarżący wniósł skargę bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, które zgodnie z cyt. wyżej art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., stanowią przesłankę dopuszczalności skargi czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Art. 52 § 1 dopuszcza wniesienie skargi do sądu administracyjnego "po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie". Przepis ten określa związek, sekwencję między postępowaniami administracyjnymi, w których podejmowane są akty lub czynności, które mogą być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym i wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym. (por. T. Woś [w;], H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, s. 235).
Skargę zatem, jako niedopuszczalną, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia przed jej wniesieniem, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a., należało odrzucić.