Uzasadnienie
Działający w imieniu Spółki jawnej "A", adwokat J. B., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 21 maja 2012r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim z dnia 20 grudnia 2011r., nr [...], o nakazie w/w Spółce, rozbiórki nawierzchni betonowej na działce nr ewid. A przy ul. [...] w [...]. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.
Pismem procesowym z dnia 24 lipca 2012r. pełnomocnik skarżącej Spółki zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w całości. Uzasadniając swoje żądanie pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że wstrzymanie rozbiórki nawierzchni będzie miało na celu ochronę przed negatywnymi konsekwencjami decyzji o tejże rozbiórce. Zaskarżone rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego powoduje bowiem skutki, które są trudne do odwrócenia i niesie ze sobą straty materialne. Niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków, w ocenie wnioskodawcy, przejawia się w rozebraniu nawierzchni, która jako utwardzenie terenu, służy do korzystania z całej nieruchomości poprzez umożliwienie komunikacji pomiędzy jej newralgicznymi punktami. Jako kolejny argument za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji wskazano, że okoliczność wstrzymania wykonania decyzji, zniweczyłaby złożoną do Sądu skargę, która ma właśnie na celu ochronę strony przed skutkami wykonania kwestionowanej decyzji.
W szczególności wobec faktu, że skarżąca Spółka zarzuca organowi naruszenie nie tylko przepisów procedury administracyjnej i prawa budowlanego, ale również podstawowe zasady konstytucyjne, tj. art. 64 w związku z art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej. Wskazano również, że nie można obarczać strony skarżącej negatywnymi skutkami działalności bliżej niezidentyfikowanych osób sprzed kilkunastu lat.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z przywołanych przepisów wynika, że przewidziana w nim instytucja ma na celu tymczasowe ukształtowanie stosunków. W szczególności, tymczasowa ochrona mająca na celu zapobieżenie powstaniu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, następuje do czasu rozpoznania skargi przez sąd. Podkreślenia wymaga, że postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie przesądza o zasadności skargi, która będzie dopiero przedmiotem rozpoznania przez Sąd na wyznaczonej w tym celu rozprawie. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu ma jedynie charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku.
Przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., polegające na możliwości wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie w wyniku uwzględnienia skargi dojdzie do jego wzruszenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w sprawie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd z urzędu ma obowiązek uwzględnić wszelkie okoliczności. Oznacza to wzięcie pod uwagę w rozpoznawanej sprawie nie tylko argumentów natury prawnej, ale też okoliczności faktycznych sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, opubl. OSS 2005/3/72). Dokonując tej oceny nie sposób pominąć, że w sprawie podstawą decyzji nakazującej rozbiórkę nawierzchni betonowej nie był jego stan techniczny, grożący np. katastrofą budowlaną, lecz brak wymaganego zezwolenia na budowę.
Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do oceny, czy wykonanie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją, tj. rozbiórki dojazdu do warsztatu, może narazić stronę skarżącą na znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyby okazało się, że nie było podstaw do wydania takiej decyzji.
Zdaniem Sądu, wykonanie w sprawie decyzji przed rozpoznaniem skargi łączy się z niebezpieczeństwem powstania po stronie skarżącej realnej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. W razie bezzasadności nakazu określonego w zaskarżonej decyzji, może bowiem powstać kwestia przywrócenia do stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia przez skarżącą Spółkę znacznych nakładów finansowych.
Mając zatem powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.