Uzasadnienie
Pismem procesowym z dnia 23 czerwca 2016 r., działający w imieniu Starosty Oleskiego – radca prawny K. D., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu z dnia 1 czerwca 2016 r., nr [...], uchylającą decyzję Starosty Oleskiego z dnia 15 kwietnia 2016 r., nr [...], orzekającą w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków przez zmianę właściciela nieruchomości oznaczonej numerami działek a (obecny nr b) oraz c (obecny nr d), położonymi w obrębie [...], polegającą na ujawnieniu Skarbu Państwa w miejsce W. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Przy ocenie legitymacji skargowej Starosty Oleskiego w przedmiotowej sprawie decydujące znaczenie ma zagadnienie pozycji ustrojowej w polskim systemie jurysdykcji administracyjnej jednostek samorządu terytorialnego, których organom powierzono orzekanie w sprawach indywidualnych. Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym jednostka samorządu terytorialnego może występować albo w charakterze strony, broniąc swojego interesu prawnego w myśl przepisu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.) – zwanej dalej: "K.p.a.", albo jako organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a. Wówczas będzie ona reprezentowała interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie.
W orzecznictwie ugruntował się pogląd przyjmujący, że w sytuacji, gdy obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania, w drodze decyzji, o prawach i obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla niej jako właściciela (por.: uchwałę NSA z dnia 9 października 2000 r., sygn. akt OPK 14/00, ONSA 2001/1/17 oraz uchwałę z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003/4/115 – zacytowane w niniejszym postanowieniu orzeczenia, dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten uzupełnia stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt I OPS 2/15, które Sąd w pełni podziela, po myśli którego ilekroć przepisy prawa pozytywnego sytuują któryś z organów jednostki samorządu terytorialnego jako organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne lub podatkowe w sprawie indywidualnej, na którymś z jego etapów, tylekroć wyłączona zostaje możliwość dochodzenia przez tę jednostkę ochrony jej interesu prawnego na drodze zarówno postępowania sądowego, jak i administracyjnego.
Reasumując, wskazane powyżej argumenty prowadzą do wniosku, iż stroną postępowania sądowoadministracyjnego, a wcześniej administracyjnego nie może być organ administracji publicznej, który wydał w indywidualnej sprawie administracyjnej rozstrzygnięcie w pierwszej instancji, które następnie w toku instancyjnej kontroli zostało uchylone. Jego rola w postępowaniu skończyła się bowiem z chwilą wydania zindywidualizowanego aktu prawnego (w niniejszej sprawie decyzji) skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Starosta Oleski, wydając decyzję w pierwszej instancji, nie działał jako podmiot, którego własnego interesu prawnego (uprawnienia lub obowiązku) dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy.
W świetle powyższego skargę wniesioną przez organ administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, należało uznać za niedopuszczalną, zaś podniesione w skardze okoliczności nie mogą zmienić powyższej oceny.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.