Uzasadnienie
A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 14 kwietnia 2016 r., nr [...]. W skardze, zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z powyższych względów, przy piśmie z dnia 30 września 2016 r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy i wezwano do wypełnienia oraz odesłania formularza wniosku, w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 października 2016 r., o czym świadczy adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k-32 akt sądowych). W dniu 13 października 2016 r., skarżący złożył w siedzibie tut. Sądu wypełniony formularz wniosku, w którym zwrócił się o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Uzasadniając żądanie wskazał na złą sytuację materialną spowodowaną starszym wiekiem skarżącego ([...] lat), jego złym stanem zdrowia oraz faktem posiadania statusu osoby bezrobotnej, bez prawa do zasiłku. Skarżący podał, że wprawdzie posiada 35-letni staż pracy, ale ze względu na wiek nie nabył jeszcze prawa do świadczenia emerytalnego, lub przedemerytalnego. Stwierdził, że nie posiada żadnych środków do życia, ani innych źródeł utrzymania oprócz jednorazowych zasiłków z OPS-u, które w 2015 r. zostały wstrzymane z uwagi na złożony środek zaskarżenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu.
Wobec powyższego, obecnie nadal nie posiada żadnych źródeł dochodu, a w konsekwencji także środków na pokrycie kosztów pełnomocnika z wyboru. Podniósł także, że jest osobą samotną z orzeczoną niepełnosprawnością w stopniu lekkim, inwalidztwem [...], [...] i [...]. Oświadczył, że mieszka w lokalu komunalnym o powierzchni [...] m² i ponosi stałe wydatki z tytułu opłat mieszkaniowych, za energię i wodę, w wysokości ok. 140 zł miesięcznie. Skarżący nie wykazał żadnych innych źródeł dochodu, ani składników majątkowych, będących w jego posiadaniu.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
Stosownie do art. 245 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a także w zakresie częściowym, obejmującym m.in. tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Wnioskodawca wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, a zatem jego wniosek o udzielenie prawa pomocy należało rozpatrzyć jako wniosek w zakresie częściowym. Stosownie więc do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., powinien wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym kosztami "koniecznego utrzymania" w rozumieniu przywołanego wyżej przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., są niezbędne wydatki zmierzające do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, głównie mające charakter wydatków okresowych. Do kosztów tych należy więc bezspornie zaliczyć wydatki na żywność, odzież, środki czystości, leczenie, edukację oraz wydatki związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych, czyli koszty stałych opłat z tytułu czynszu, opłat za gaz, energię elektryczną, wodę, wywóz śmieci (por. postanowienie NSA z dnia 13 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 127/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Systematyzując przedstawioną sytuację materialną skarżącego, referendarz zważył, że obecnie skarżący nie uzyskuje dochodu z uwagi na toczące się postępowanie związane z rozpatrzeniem jego wniosku o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej. We wcześniejszym okresie skarżący otrzymywał dochód jedynie ze środków pomocy społecznej, w wysokości 160,23 zł miesięcznie. Wykazywane przez skarżącego niezbędne koszty utrzymania miesięcznego w łącznej wysokości 140 zł, na które składają się opłaty mieszkaniowe, niewątpliwie mieszczą się w kategorii niezbędnych kosztów utrzymania, o jakich mowa w przywołanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
W związku z tymi ustaleniami, mając na uwadze sytuację majątkową wnioskodawcy oraz jego zły stan zdrowia (orzeczenie o niepełnosprawności), referendarz uznał, że A. K. posiada trudności z wygospodarowaniem środków na opłacenie pełnomocnika z urzędu, a zatem spełnia przesłankę warunkującą przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym.
Orzekający w sprawie postanowił w związku z tym, przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym i ustanowić dla niego radcę prawnego z urzędu, o co wnioskował.
Referendarz, działając zatem na zasadzie przywołanych powyżej przepisów art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.