Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 marca 2010 r. M. D. wystąpił do Prezydenta Miasta Opola z żądaniem zwrotu kwoty 425 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą uiszczoną za wydanie karty pojazdu w wysokości 500 zł, a należną opłatą w kwocie 75 zł, dla dwóch pojazdów, oznaczonych jako [...] o nr rej [...] i [...] o nr rej. [...].
Prezydent Miasta Opola, pismem z dnia 22 marca 2010 r., ustosunkowując się do żądania M. D., odmówił zwrotu żądnych kwot. Wskazując jako podstawę prawną działania w zakresie pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 500 zł, przepis art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) wyjaśnił, że wprawdzie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia z art. 77 ust. 4 i ust. 5 ustawy oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, niemniej jednak orzekł jednocześnie, że kwestionowany przepis traci moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r. wobec czego, żądanie zwrotu nadpłaty jest nieuzasadnione.
Pismem z dnia 7 kwietnia 2010 r. M. D., na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, poprzez uwzględnienie jego wniosku dotyczącego zwrotu nienależnej opłaty za kartę pojazdu dla dwóch samochodów.
W odpowiedzi na powyższe organ, pismem z dnia 23 kwietnia 2010 r. wyjaśnił, że pobranie opłaty w kwocie 500 zł nastąpiło w wykonaniu prawa i nie było władczym działaniem organu
Pismem z dnia 31 maja 2010 r., złożonym za pośrednictwem Prezydenta Miasta Opola, M. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na odmowę zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodów oznaczonych jako [...] o nr rej [...] i [...] o nr rej. [...], w łącznej wysokości 850 zł.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Przedstawiając obszerną argumentację na poparcie swojego stanowisko w sprawie odmowy zwrotu opłaty wskazał, iż skarga jest nieuzasadniona.
Wniesiona przez M. D. skarga została rozdzielona, przy czym sprawa ze skargi na odmowę zwrotu opłaty za kartę pojazdu, wydaną dla samochodu marki [...] o nr rej [...], została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 358/10 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 5 lipca 2010 r. skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu od skargi, w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 lipca 2010 r., co skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki.
W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił wymaganego wpisu, co potwierdza zapisek w aktach sądowych sprawy, z dnia 5 sierpnia 2010 r. (karta 25).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że odmowa zwrotu opłaty uiszczonej za kartę pojazdu, odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisów prawa. Stanowi ona czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a. Na tego rodzaju czynność przysługuje zatem skarga do sądu administracyjnego. W myśl art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zgodnie jednak z art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Wpis stosunkowy, w myśl art. 231 P.p.s.a, pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W niniejszej sprawie skarżący domaga się zwrotu części opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł, a zatem do określenia wysokości wpisu zastosowanie znajdują przepisy dotyczące wpisu stosunkowego.
Według § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stosunkowy oblicza się według procentowego wskaźnika, który dla należności pieniężnej w kwocie do 10 000 zł, wynosi 4 % wartości tej kwoty, nie mniej jednak niż 100 zł. Skoro w niniejszej sprawie skarżący domaga się zwrotu części opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł, obowiązany był do uiszczenia wpisu stosunkowego w wysokości 100 zł.
Wezwanie do uiszczenia wpisu w takiej wysokości doręczone zostało skarżącemu w dniu 12 lipca 2010 r. Wpis ten stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a winien zostać uiszczony w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Termin do dokonania w niniejszej sprawie żądanej czynności upłynął zatem w dniu 19 lipca 2010 r.
Pomimo upływu wskazanego terminu, skarżący nie uiścił żądanego wpisu od skargi. Uznać tym samym należało, że w sprawie zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi, określona w art. 220 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W tym stanie rzeczy, postanowiono jak w sentencji.