Uzasadnienie
Skarżący L. W. w dniu 25 sierpnia 2003r. wniósł w do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu skargę na działania i bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w O. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2003r. NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu odrzucił skargę L. W., wskazując, iż nie należy ona do zakresu kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odpis postanowienia skarżący odebrał w dniu 2 lutego 2004r. (k.11 akt)
W dniu 10 lutego 2004r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia skarżący żądał nadania właściwego biegu jego skardze.
Postanowieniem z dnia 15 marca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przekazał przedmiotową sprawę do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga winna ulec odrzuceniu.
Ustawą z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wprowadzono dwuinstancyjny system sądownictwa administracyjnego, poprzez powołanie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz wojewódzkich sądów administracyjnych (art. 2 w/w ustawy).
Art. 59 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) stanowi, iż sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem o przekazaniu sprawy. W świetle zatem powyższego właściwym do rozpoznania przedmiotowej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.
Z treści złożonego przez L. W. zażalenia na postanowienie NSA Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu wynika, iż nie godzi się on z uznaniem przez tenże sąd, iż złożona przez niego skarga na działania i bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w O. jest niedopuszczalna z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego w tym przedmiocie.
W związku z powyższym zażaleniem podnieść należy, iż zapadłe do dnia 31 grudnia 2003r. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego były prawomocne, co oznaczało, iż nie przysługiwał od nich żaden środek zaskarżenia w instancyjnym toku postępowania.
Art. 57 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) stanowił, że orzeczenia Sądu są prawomocne, z wyjątkiem orzeczeń, od których wniesiono sprzeciw na podstawie art. 39 ust. 2 i art. 47 ust.
- 3. Zażalenie L. W. nie dotyczy orzeczeń, co do których ustawodawca przewidział możliwość wniesienia sprzeciwu. Ustawodawca w ust.
- 2. tegoż przepisu przyznał Ministrowi Sprawiedliwości, Prokuratorowi Generalnemu, Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego, Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, a także w sprawach z zakresu prawa podatkowego - ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych - ministrowi właściwemu do spraw pracy i zabezpieczenia społecznego, a w sprawach z zakresu prawa własności przemysłowej - Prezesowi Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej legitymację do wniesienia od orzeczenia Sądu rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, jeżeli orzeczenie rażąco narusza prawo lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym utraciła moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003r. W świetle powyższego zażalenie jest niedopuszczalne.
Godzi się jednak zauważyć, iż Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) dopuściły w art. 101, w sprawach zakończonych przed dniem 1 stycznia 2004r. prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, możliwość wniesienia w terminie do 31 marca 2004r. skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis powyższy oznacza, iż ustawodawca dopuścił jedynie możliwość wystąpienia przez stronę ze skargą kasacyjną do NSA w Warszawie, a nie przewidział możliwości wniesienia innego środka zaskarżenia - zażalenia i to kierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, tak jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie.
Odwołanie się nadto w tym przepisie do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzić musi do wniosku, iż dopuszczalność skargi kasacyjnej i jej warunki formalne muszą odpowiadać rygorom przewidzianym tą ustawą.
Zgodnie natomiast z art. 173 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednakże, możliwość jej osobistego wniesienia przez stronę ograniczona została brzmieniem przepisu zawartego w art. 175 § 1 w/w ustawy. Przepis ten wprowadza bowiem przy sporządzaniu skargi kasacyjnej tzw. przymus adwokacki, co oznacza, że podmiotami uprawnionymi do sporządzenia skargi kasacyjnej są jedynie osoby wymienione w przepisie art. 175 ustawy.
Skarżący nie wskazywał, aby należał do określonego w tym przepisie kręgu podmiotów, a to, aby był adwokatem, radcą prawnym, sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, czy też doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 175 § 2 i 3 ustawy).
Art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. stanowi bowiem, iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Pod pojęciem "sporządzenie skargi" należy rozumieć jej napisanie i podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego.
W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, iż nawet jeśliby przyjąć, iż pismo procesowe L. W. w istocie uznać należałoby za skargę kasacyjną, a nie zażalenie, to i tak zostało ono sporządzone osobiście przez skarżącego, a zatem jest także niedopuszczalna i w konsekwencji podlega odrzuceniu.
Wojewódzki sąd administracyjny, stosownie do brzmienia art. 178 w/w ustawy, odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną (...)
Przywołać należy także w tym miejscu postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2004r., syg. akt OZ 2/04 w którym wyrażono pogląd, iż regulacja zawarta w art. 101 przepisów wprowadzających (...) nie pozwala na przyjęcie stanowiska, według którego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane przed 1 stycznia 2004r. podlegają zaskarżeniu w drodze innego środka zaskarżenia niż skarga kasacyjna.
Reasumując powyższe uznać należało, iż skoro przepisy obowiązujące do dnia 31 grudnia 2003r. nie przewidywały możliwości wniesienia zażalenia na prawomocne orzeczenie NSA, jak również obecnie obowiązujące uregulowania nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na prawomocne orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłe przed dniem 1 stycznia 2004r., to zażalenie wniesione przez L. W. jest niedopuszczalne, a tym samym podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ustawy o p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.