Uzasadnienie
J. D., wspólnik spółki jawnej B z siedzibą w G., wniósł w imieniu A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...], nr [...], odmawiającą ustalenia warunków realizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr [...] położonej we wsi [...] przysiółek [...]. Do skargi dołączona została kserokopia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (stan na dzień 30 czerwca 2005r.) wraz z kserokopiami pełnomocnictwa z dnia 22 kwietnia 2005 r., udzielonego przez I. K. i J. M. S. W. oraz L. K., a także pełnomocnictwa z dnia 1 kwietnia 2005 r., udzielonego J. D. przez S. W. Pismem z dnia 10 października 2005 r. Sąd wezwał J. D. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez uzupełnienie pełnomocnictwa procesowego o informację z jakiego przepisu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wywodzi upoważnienie do zastępowania skarżącej Spółki.
Powyższe wezwanie zostało przesłane na adres wskazany w skardze i odebrane w dniu 14 października 2005 r. za pisemnym pokwitowaniem.
W dniu 24 października 2005 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe radcy prawnego J. K. z dnia 20 października 2005 r., przesłane pocztą listem poleconym nadanym w dniu 21 października 2005 r., w którym oświadczył, iż zgodnie z art. 97 k.p.c. potwierdza w całości skargę wniesioną przez J. D. Do pisma dołączono pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu J. K. przez trzech członków zarządu Spółki do działania we wszelkich sprawach przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 46 § 3 w związku z art. 57 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., do skargi należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik. Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem do uzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie, a w razie ich nieusunięcia - odrzuceniem jej przez Sąd jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Stosownie do art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Na zasadzie art. 35 § 1 i 2 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, a także osoby bliskie wymienione w tym przepisie albo osoby określone w przepisach szczególnych, zaś w odniesieniu do osoby prawnej – pełnomocnikiem może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że pełnomocnictwo udzielone przez stronę osobie mieszczącej się w kręgu osób ujętych w przywołanym wyżej art. 35 p.p.s.a. nadaje jej moc działania w imieniu mocodawcy i z wiążącym dla niego skutkiem.
Osoba, która takim pełnomocnictwem nie dysponuje i nie przedłożyła go na wezwanie Sądu, żadnej czynności w imieniu strony podjąć nie jest władna. Nie może być zatem traktowane jako pochodzące od strony pismo, wniesione przez taką osobę i przez nią podpisane, o ile osoba ta działa bez właściwego umocowania.
Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. Według zapisu działu 2 rejestru przedsiębiorców przedłożonego wraz ze skargą, do reprezentowania i składania oświadczeń w imieniu A Spółki z o.o., wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu, w skład którego wchodzą: J. M. V., J. M. M. oraz I. K. Z treści przedłożonych wraz ze skargą pełnomocnictw wynika natomiast, że pierwsze z nich – udzielone przez I. K. i J. M. - dotyczyło upoważnienia udzielonego S. W. oraz L. K. do łącznego działania w zakresie zawierania i rozwiązywania umów najmu miejsc i instalacji na obiektach sieciowych Spółki podmiotom trzecim oraz zawierania i rozwiązywania umów najmu i dzierżawy, w tym umów najmu i dzierżawy z innymi operatorami, a w związku z tym do dokonywania tych wszystkich czynności faktycznych i prawnych, które dla realizacji tego pełnomocnictwa okażą się potrzebne lub konieczne, natomiast drugie – udzielone przez S. W. – było dalszym pełnomocnictwem dla J. D. i obejmowało swoim zakresem umocowanie do reprezentowania A Sp. z o.o. w postępowaniu przed organami administracji publicznej, państwowej, rządowej, samorządu terytorialnego, a także innymi instytucjami i podmiotami, w postępowaniach o uzyskanie pozwolenia na budowę, w ramach postępowania administracyjnego zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie na terenie województw: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].
Z treści żadnego z pełnomocnictw dołączonych przez J. D. do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w imieniu A Sp. z o.o. w W., nie można wywieść pochodzącego od osób uprawnionych do reprezentowania skarżącej Spółki umocowania dla wnoszącego skargę J. D. do występowania w imieniu Spółki w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Treść przedłożonych dokumentów i pełnomocnictw nie wskazywała również, by J. D. spełniał stawiane w art. 35 p.p.s.a. wymogi osobom mogącym być pełnomocnikami w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co uzasadniało wezwaniem wnoszącego skargę do uzupełnienia pełnomocnictwa procesowego poprzez wskazanie z jakiego przepisu p.p.s.a. wywodzi on upoważnienie do działania. J. D. nie zastosował się do tego wezwania, natomiast w zakreślonym terminie radca prawny – J. K., działający na podstawie pełnomocnictwa udzielonego z przez członków zarządu skarżącej Spółki, a zatem zgodnie z zapisem w rejestrze przedsiębiorców, powołując się na treść art. 97 k.p.c. potwierdził w całości wniesioną skargę przez J. D. W związku z powyższym od razu należy wskazać, iż nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie nie może mieć zastosowania przepis procedury cywilnej - art. 97 K.p.c., na który powołał się pełnomocnik skarżącej radca prawny J. K. Odpowiednikiem tego przepisu w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest natomiast art. 44 p.p.s.a., którego treść stanowi w istocie powtórzenie art. 97 K.p.c. Jednakże, w ocenie Sądu, podzielając poglądy wyrażane już w doktrynie na tle art. 97 K.p.c. (por. P. Baranowski w glosie do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1995 r., sygn. akt III CZP 43/95, OSP z 1996, nr 5, poz. 85, t. 5), należy przyjąć, że przepis ten odnosi się do czynności procesowych zdziałanych w toku trwającego już postępowania sądowego; nie dotyczy natomiast sytuacji, gdy wniesiona przez pełnomocnika skarga dotknięta jest brakiem formalnym w postaci braku prawidłowego umocowania.
Analizując przepis art. 44 p.p.s.a. czytamy, że sąd może dopuścić tymczasowo do podjęcia naglącej czynności osobę niemogącą pełnomocnictwa (§1). Sąd wyznacza jednocześnie termin, w ciągu którego osoba działająca bez pełnomocnictwa powinna je złożyć albo przedstawić zatwierdzenie swojej czynności przez stronę. Jeżeli termin upłynął bezskutecznie, sąd pominie czynności procesowe tej osoby (§2). Użyty w art. 44 § 2 zdanie drugie in fine zwrot "sąd pominie czynności procesowe tej osoby" wskazuje wprost na czynności podejmowane w czasie trwania wszczętego już wcześniej postępowania sądowoadministracyjnego. Z treści art. 49 § 3 p.p.s.a., stanowiącego, że dopiero poprawione lub uzupełnione pismo procesowe, jakim jest również skarga, wywołuje skutki prawne od dnia jego wniesienia, wynika a contrario, że postępowania sądowoadministracyjnego nie można jeszcze uznać za skutecznie wszczęte w sytuacji istnienia braków formalnych skargi.
Z tego względu na tym etapie nie może być mowy o czynnościach procesowych osoby nie legitymującej się wymaganym pełnomocnictwem. Jak słusznie wskazano w orzecznictwie, procedura warunkowego dopuszczenia pełnomocnika, wynikająca z art. 44 p.p.s.a., wiążąca się z możliwością zatwierdzenia czynności przez stronę, nie może być uruchomiona zamiast lub obok wezwania tego pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa (por. postanowienie WSA w Opolu z dnia 5 kwietnia 2004r., sygn. akt II SA/Wr 1225/01, ONSAiWSA z 2004 r., nr 3, poz. 53).
W związku z tym pismo radcy prawnego J. K., jakkolwiek wniesione w terminie zakreślonym do uzupełnienia braków formalnych skargi, nie mogło konwalidować skargi wniesionej przez J. D., który w istocie nie posiadał wymaganego pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki A. Z tej przyczyny skargę wniesioną przez J. D. należało uznać za niedopuszczalną, stąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.