Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 października 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, ustanowił R.S. adwokata z urzędu, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 czerwca 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Opolu, na pełnomocnika R. S. został wyznaczony adwokat D. S., wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej [...] s.c. w [...], przy ulicy [...].
Na rozprawie w dniu 20 grudnia 2013 r., na której zapadł wyrok oddalający skargę, adwokat D. S. wniósł m.in. o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego i oświadczył, że nie zostały one opłacone.
W dniu 28 lutego 2014 r. wpłynęła do tut. Sądu opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzona przez adwokata D. S. wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, na zasadzie § 18 ust.1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Do akt sprawy pełnomocnik dołączył jednocześnie dowód nadania ww. opinii na adres skarżącego.
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje:
Przepis art. 250 P.p.s.a. regulując kwestie związane z wynagradzaniem zawodowych pełnomocników ustanowionych w ramach przyznanego prawa pomocy, odsyła jednocześnie do odrębnych przepisów, wśród których znajdują się m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) – zwanego dalej: "rozporządzeniem".
Z powyższego rozporządzenia wynika, że przyznanie adwokatowi wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy następuje na jego wniosek, który powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (§ 20 rozporządzenia).
Oświadczenie takiej treści zostało złożone przez pełnomocnika wyznaczonego z urzędu, na rozprawie w dniu 20 grudnia 2013 r. i w piśmie procesowym z dnia 24 lutego 2014 r., a zatem została spełniona przesłanka warunkująca dalsze rozpoznanie złożonego wniosku.
Referendarz zważył więc, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 19 rozporządzenia, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3–5 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy uwzględnieniu podlega wniosek adwokata o wynagrodzenie w zakresie zastępstwa prawnego w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu oraz za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - w łącznej kwocie 360 zł. Stosownie bowiem do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi I instancji - 240 zł. Zgodnie natomiast z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki. W obu przypadkach nie mniej jednak niż 120 złotych. Stawka minimalna stanowiąca podstawę obliczenia wysokości wynagrodzenia adwokata ustanowionego z urzędu wynosi 240 złotych, zatem w rozpoznawanej sprawie wynagrodzenie adwokata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, to kwota 120 złotych.
Powyższe wynagrodzenie, stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, należało powiększyć o stawkę 23 % podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług. Wyliczony zatem w ten sposób należny podatek VAT wyniósł 82,80 zł.
Wobec powyższego na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. referendarz sądowy, orzekł jak w sentencji.