Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 października 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę Ł. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 25 czerwca 2013 r. w przedmiocie wymeldowania z uwagi na brak uiszczenia wpisu od skargi.
Wnioskiem z 28 października 2013 r. (uzupełnionym 15 listopada 2013 r.) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu z uwagi na przebywanie za granicą.
Sąd wezwał stronę do sprecyzowania uzasadnienia przywrócenia terminu, czego nie uczynił powtarzając, że przebywał za granicą i nie mógł odebrać listów poleconych (por.pismo z 6 grudnia 2013 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje
wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., sąd na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 P.p.s.a., w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu, wniesionym w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, do sądu, w którym czynność miała być dokonana (§ 1), należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 P.p.s.a., oraz stwierdzenie uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego.
Zapis tego ostatniego przepisu oznacza, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Przepis o przywróceniu terminu do dokonywania czynności procesowych nie może być przy tym interpretowany w sposób rozszerzający, gdyż zasadą jest dokonanie czynności w terminie. O braku winy strony można mówić gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym), było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1999 r., sygn. akt I PKN 103/99, opubl. OSNP 2000/19/719).
Przechodząc do oceny okoliczności rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że z wniosku skarżącego zawartego w pismach z dnia 28 października 2013 r, 15 listopada 2013 r.i 6 grudnia 2013 r. nie wynikały obiektywne i niezależne przeszkody w terminowym uiszczeniu wpisu od skargi. Nie wykazał on ich również po dodatkowym wezwaniu przez Sąd.
W piśmie z 6 grudnia 2013 r. powtarza się argument wyjazdu zagranicznego i braku możliwości odbierania przesyłek, lecz nie został niczym udokumentowany. Nie wiadomo kiedy, na jaki okres i gdzie skarżący wyjechał, a przede wszystkim dlaczego nie mógł zadbać o swoje interesy i złożyć stosowne zastrzeżenie na poczcie co do innego adresu, pod którym ma być kierowana korespondencja albo ustanowić pełnomocnika pocztowego do doręczeń. W konsekwencji oświadczenia strony należy uznać za gołosłowne.
Wpłacenie przez stronę wpisu od skargi, jest zgodnie z art. 87 § 4 P.p.s.a, warunkiem niezbędnym, które musi być zachowany przy składaniu wniosku o przywrócenie terminu do jego uiszczenia, ale nie jedynym, jaki należy spełnić, i do jakiego zobowiązano stronę w wezwaniu Sądu z 22 listopada 2013 r. Dlatego wniosek podlegał oddaleniu.