Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II SA/Op 392/10, Sąd oddalił skargę J.S. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...], w przedmiocie statusu poszukującego pracy.
Pismem z dnia 4 sierpnia 2010 r. skarżący został zawiadomiony o terminie rozprawy (stawiennictwo nieobowiązkowe), wyznaczonym na dzień 23 września 2010 r. W pkt 5 pouczenia niniejszego zawiadomienia skarżący został poinformowany, iż stosownie do art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona traci uprawnienie żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 sierpnia 2010 r.
W dniu 23 września 2010 r. skarżący był obecny na rozprawie. Wyrok ogłoszono bezpośrednio po zamknięciu poprzedzającej go rozprawy. Sprawę zakończono o godzinie 11.10 (protokół rozprawy K.13 akta sprawy). Z protokołu wynika, iż skarżący nie wystąpił z wnioskiem o zwrot kosztów. Wnioskiem z dnia 23 września 2010 r. złożonym po zamknięciu rozprawy J.S. zwrócił się o zwrot kosztów przejazdu na rozprawę oraz kosztów powrotu do domu w kwocie 92 zł podając, że jest inwalidą o znacznym stopni niepełnosprawności i może poruszać się tylko samochodem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.). Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego (art. 205 § 1 P.p.s.a.).
Z przywołanego na wstępie przepisu jednoznacznie wynika, że możliwość uwzględnienia wniosku o zwrot kosztów postępowania istnieje wówczas, gdy skarżący uzyskuje korzystne dla siebie rozstrzygnięcie Sądu. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca, ponieważ skarga została oddalona, a więc skarżącemu nie przysługuje zwrot żądanych kosztów przejazdu. Poza powyższym, należy wskazać także na regulację zawartą w art. 210 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych jej kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie.
Tym samym, aby wniosek był skuteczny strona powinna go złożyć do momentu zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, chyba że strona, działająca bez profesjonalnego pełnomocnika nie byłaby pouczona przez sąd o skutkach niezgłoszenia wniosku w terminie. W przedmiotowej sprawie skarżący został pouczony o treści art. 210 § 1 P.p.s.a., w doręczonym mu zawiadomieniu o rozprawie, a wniosek o zwrot kosztów przejazdu złożył po zamknięciu rozprawy, a zatem nawet w sytuacji gdyby skarga J.S. została uwzględniona, wniosek o zwrot kosztów przejazdu podlegałby oddaleniu, jako spóźniony. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 199, art. 200 i art. 160 P.p.s.a.