Uzasadnienie
J. S. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...], nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia [...], nr [...], o nałożeniu na J. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], kary pieniężnej w kwocie 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej opłaty. Zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 31 maja 2011 r. do rąk pełnoletniego syna skarżącego – R. S., co potwierdził własnoręcznym podpisem na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Skarga została nadana listem poleconym w dniu 30 czerwca 2011 r. i wpłynęła do tut. Sądu w dniu 4 lipca 2011 r., co wynika z daty prezentaty (k. 3 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po zarejestrowaniu skargi pod numerem II Og 147/11, w wyniku wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 4 lipca 2011 r., w dniu 5 lipca 2011 r. przesłał skargę za pośrednictwem poczty - według właściwości - do Dyrektora Izby Celnej w Opolu celem nadania jej biegu. Powyższa przesyłka doręczona została do rąk uprawnionego pracownika organu w dniu 7 lipca 2011 r., co wynika z adnotacji zamieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy sąd administracyjny zobligowany jest zbadać, czy spełnione zostały niezbędne warunki dopuszczalności skargi. Jednym z nich jest wniesienie skargi z zachowaniem wymaganego terminu.
Dokonując oceny dopuszczalności skargi J. S. pod wyżej wskazanym kątem należało mieć na uwadze, że stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w danej sprawie oraz, że według art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Pierwszy z powołanych przepisów, określając termin do wniesienia skargi, formułuje początek jego biegu w przypadku doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia (m.in. decyzji) w sprawie. Początkową datą wskazanego terminu będzie - zgodnie z art. 111 § 1 i 2 K.c. w zw. z art. 83 § 1 P.p.s.a. - dzień następny po dniu, w którym stronie zostało doręczone rozstrzygnięcie podlegające zaskarżeniu.
Natomiast wynikająca z art. 54 § 1 P.p.s.a. zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej skutkuje tym, iż w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem innego organu administracji publicznej, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (albo niewłaściwy organ administracji publicznej), pod adresem właściwego organu administracji publicznej (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 248 i powołane tam orzecznictwo). Powyższe oznacza, że po otrzymaniu rozstrzygnięcia strona postępowania ma trzydzieści dni na oddanie skargi w siedzibie organu, bądź nadanie skargi na adres tego organu za pośrednictwem poczty.
Jeżeli zamiast tego strona wniesie skargę bezpośrednio do sądu, który następnie skargę tę przekaże do właściwego organu pocztą albo przez uprawnionego pracownika celem nadania jej biegu, to termin do wniesienia skargi zachowany będzie jedynie wówczas, gdy sąd otrzymaną skargę zdoła nadać na adres organu przed upływem wspomnianego trzydziestodniowego terminu.
W niniejszej sprawie, jak wynika z materiału dokumentacyjnego, zaskarżona decyzja doręczona została w dniu 31 maja 2011 r. do rąk pełnoletniego domownika – R. S. - syna skarżącego, co wynika z adnotacji na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Doręczenie to należy uznać zatem za skuteczne, bowiem zgodnie z art. 43 K.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Wobec powyższego, skoro zaskarżona decyzja zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wnoszenia skargi została doręczona stronie skarżącej w dniu 31 maja 2011 r., ustawowy termin do złożenia skargi upływał z końcem dnia 30 czerwca 2011 r. (czwartek). Tymczasem do przekazania skargi przez Sąd organowi doszło w dniu 5 lipca 2011 r., a więc wynikający z art. 53 § 1 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi nie został zachowany.
Dodatkowo należy odnotować, że skarga wpłynęła do tut. Sądu w dniu 4 lipca 2011 r., czyli już po terminie do jej wniesienia, wobec czego nie było możliwe przekazanie jej przez Sąd właściwemu organowi z zachowaniem ustawowego terminu. W tych okolicznościach znajduje zastosowanie przepis art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z powyższych przyczyn - na podstawie cyt. art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. - postanowiono, jak w sentencji.