Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uchyliło, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w O. z dnia [...] uchylającą decyzję własną z dnia [...] w sprawie przyznania G. S. zasiłku stałego oraz opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W motywach decyzji organ odwoławczy powołał się na przepisy art. 19 K.p.a. i art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64 poz. 593 ze zm.) jako mających zastosowanie do określenia właściwego miejscowo organu.
Podkreślono, że mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy organ I instancji winien ustalić, gdzie skarżący G. S. faktycznie zamieszkuje. Ustalenia wymagało bowiem, gdzie strona skoncentrowała swoje sprawy życiowe i przebywa z zamiarem stałego pobytu. Organ przed przystąpieniem do postępowania mającego na celu zmianę lub uchylenie decyzji przyznającej stronie prawo do zasiłku stałego, winien był ustalić miejsce zamieszkania strony w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego. Miejsce zamieszkania G. S. przesądza o właściwości miejscowej organu. Ten obowiązek Dyrektor MOPS zaniechał, mimo że dokumenty zawarte w aktach wskazują, że właściwość miejscowa organu w sprawie ustalenia prawa do zasiłku stałego nie jest oczywista.
W skardze sądowoadministracyjnej G. S. domagał się uchylenia decyzji I instancji i przyznania mu zasiłku stałego. Wskazując swoją bardzo trudną sytuację zdrowotną podkreślił, że większość czasu po doznanym w 2004 roku wypadku spędza w placówkach służby zdrowia, gdzie leczy liczne obrażenia i poddaje się rehabilitacji. W przerwach czasowo przebywał u babci w innej miejscowości niż jego miejsca stałego zameldowania, lecz nie prowadził z nią wspólnego gospodarstwa domowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i powołał się na argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Prokurator Okręgowy w Opolu, który przystąpił do sprawy podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. W piśmie procesowym z dnia 16 grudnia 2007 roku pełnomocnik skarżącego domagał się uchylenia decyzji organu I instancji, a na rozprawie cofnął skargę podnosząc, że decyzja II instancji nie narusza praw strony, a skarżącemu zależy na szybkim załatwieniu sprawy administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowe podlegało umorzeniu.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej w skrócie "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi jest zatem taką instytucją procesową, która należy do dyspozytywnych czynności procesowych strony. Nie jest ono ograniczone terminem, a moment jego złożenia ma znaczenie jedynie dla kosztów postępowania sądowego (por art. 232 P.p.s.a.).
Z powołanego przepisu wynika zatem, że zakres kognicji Sądu administracyjnego został ograniczony w takich sytuacjach procesowych do zbadania dwóch przesłanek.
W szczególności, czy cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętych nieważnością. Na tle tych przesłanek trzeba zauważyć, że skarżący domagał się w istocie takiego rozstrzygnięcia jakie zapadło przed organem odwoławczym.
Sąd administracyjny w granicach zakreślonych art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) i art. 3 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. nie mógł "przyznać stronie zasiłku stałego". Badanie legalności zaskarżonego aktu administracyjnego nie oznacza upoważnienia do wydania merytorycznych rozstrzygnięć w sprawie administracyjnej, gdyż Sąd nie jest kolejną instancją administracyjną.
W świetle okoliczności sprawy nie sposób zatem przyjąć istnienia negatywnych przesłanek do umorzenia postępowania z art. 60 zdanie ostatnie P.p.s.a. Dlatego uwzględniając wniosek pełnomocnika skarżącego zgłoszony na rozprawie, z mocy art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd umorzył postępowanie.