Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D. T. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie dopuszczenia pojazdu do ruchu.
Pismami z dnia 22 stycznia 2007 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez: jej podpisanie i nadesłanie jednego egzemplarza skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, a to w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Doręczenia zastępczego wyżej wskazanych wezwań dokonano w dniu 25 stycznia 2007 r., w trybie art. 72 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rąk domownika – matki skarżącego I. T., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki pocztowej. Zgodnie z przywołaną regulacją, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi. Skoro doręczenie było skuteczne, termin do dokonania żądanych czynności upłynął w dniu 1 lutego 2007 r. Pomimo upływu wskazanego terminu, skarżący nie dokonał żądanych czynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.
Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, do warunków wymaganych przez przepisy P.p.s.a. do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego, zalicza się także stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi.
Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie zarządzeń Sądu, a to nieuzupełnieniu braku formalnego skargi przez jej podpisanie i nadesłanie jednego egzemplarza odpisu oraz nieuiszczeniu wpisu od skargi.
W myśl art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. i 47 § 1 P.p.s.a. związku z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać jej podpis, a do skargi należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia pozostałym stronom postępowania.
Natomiast zgodnie z art. 230 § 1 i 2 od skargi pobiera się wpis, który w niniejszej sprawie, według przepisu § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), jest wpisem stałym i wynosi 200 złotych. W myśl bowiem przywołanego § 2 ust. 5 rozporządzenia, wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł.
Niezachowanie wymogów formalnych skargi oraz nieuiszczenie wpisu od skargi, skutkuje wezwaniem skarżącego przez Sąd w wyznaczonym terminie oraz w razie jego niezachowania – odrzuceniem skargi na podstawie odpowiednio art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. Przepisy te stanowią bowiem, że Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie usunięto w wyznaczonym terminie (art. 58 § 1 pkt 3) oraz od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis (art. 220 § 3).
Pisma Sądu o usunięcie braków formalnych skargi przez jej podpisanie i nadesłanie jej odpisu, a także uiszczenie wpisu od skargi, zostały skutecznie doręczone w dniu 25 stycznia 2007 r. Wskazany przez Sąd siedmiodniowy termin upłynął zatem w dniu 1 lutego 2007 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 ustawy P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.