Uzasadnienie
M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 października 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zapłaty kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu. Skarga ta została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygnaturą II SA/Op 40/17.
Wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Op 40/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu skargę tę oddalił.
W komparycji powyższego wyroku, w wyniku oczywistej omyłki wpisano, że skarga dotyczyła postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu, podczas gdy rozpoznawana skarga dotyczyła postanowienia wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, co wynika w sposób niebudzący wątpliwości zarówno z treści skargi, jak i z akt administracyjnych sprawy zarejestrowanej w tut. Sądzie pod sygnaturą II SA/Op 40/17.
Zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przedmiotem sprostowania mogą być występujące w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1). Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (§ 2).
W świetle powyższego sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji, jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury akt) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por. postanowienie NSA z 2 października 2012 r., II OSK 631/12, LEX 1252132).
W związku z tym zaistniałą oczywistą omyłkę, dotyczącą oznaczenia skarżonego organu, należało wyeliminować w drodze sprostowania. Nie ulega przy tym wątpliwości, że sprostowanie zaistniałej w sprawie omyłki nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia.
Wobec powyższego, na mocy art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.