Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opoluz 29 września 2021 r., sygn. akt II SA/Op 414/21

Uzasadnienie

M. K. (zwany dalej "skarżącym") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego.

W treści tego postanowienia zawarto pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie.

Odpis powyższego postanowienia został doręczony stronom postępowania administracyjnego, w tym skarżącemu - w dniu 23 listopada 2021 r., co obrazuje pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (por. karta 111, verte akt administracyjnych sprawy).

Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 29 lipca 2021 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez:

1. - nadesłanie dwóch odpisów skargi wniesionej pismem z dnia 24 marca 2021 r. własnoręcznie podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem,
2. - nadesłanie dwóch odpisów pisma z dnia 7 maja 2021 r., którym w odpowiedzi na wezwanie z dnia 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Op 286/21, potwierdzono wniesienie skargi na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] - własnoręcznie podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem.

Wezwania te zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do nich w terminie 7 dni od dnia doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone dorosłemu domownikowi skarżącego – D. N. w dniu 30 lipca 2021 r., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (karta nr 14 akt sądowych).

Skarżący przy piśmie z dnia 3 sierpnia 2021 r., nadanym przesyłką pocztową w dniu 5 sierpnia 2021 r. (stempel na kopercie) nadesłał żądane odpisy skargi i pisma z dnia 7 maja 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje

Skargę należało odrzucić.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a.".

Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a) i w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Ponadto, w myśl art. 4 P.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego. Zostało ono wydane na podstawie art. 57 § 2 w związku z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1427, z późn. zm.) - zwanej dalej: "ustawą". Zgodnie z art. 57 § 2 ustawy, organ egzekucyjny podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyny zawieszenia, zawiadamiając o tym zobowiązanego.

Jednocześnie organ egzekucyjny przystępuje do czynności egzekucyjnych. Natomiast, O ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia (art. 17 § 1 ustawy).

Biorąc pod uwagę podstawę prawna wydanego postanowienia, a także jego przedmiot Sąd zważył, że na wydane w toku postępowania egzekucyjnego w administracji - tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - postanowienie o podjęciu zawieszonego postanowienia zażalenie nie przysługuje. Pouczenie takie zostało też zawarte w kwestionowanym postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...].

W ocenie Sądu, z cytowanego wyżej art. 57 § 4 ustawy jednoznacznie wynika, że zażalenie przysługuje tylko na postanowienie organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania lub o odmowie zawieszenia tego postępowania. Regulację tę uznać należy za kompletną i niewymagającą odwołania się, poprzez odesłanie zawarte w art. 18 ustawy, do art. 101 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. II OSK 1974/09; opublikowane na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ale nawet na podstawie ostatnio powołanego przepisu zażalenie w toku postępowania administracyjnego przysługuje tylko na postanowienie o zawieszeniu postępowania i odmowie jego podjęcia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. II OSK 1272/12 oraz wyrok z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2296/12).

Zaskarżone postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, nie należą zatem do kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Nie jest postanowieniem, na które służy (służyło) zażalenie. Postanowienia, na które służy zażalenie w postępowaniu egzekucyjnym, albo wydane na skutek rozpoznania prawnie dopuszczalnego zażalenia, muszą bowiem odpowiadać wymaganiu z art. 17 § 1 ustawy, a więc być wyraźnie przewidziane w tej ustawie. W konsekwencji, droga sądowa w takiej sprawie, jak zainicjowana skargą M. K., jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., a zaskarżony akt nie mieści się w katalogu, określonym w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. i nie podlega właściwości sądów administracyjnych.

Wobec powyższego skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.