Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 października 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 9 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyrejestrowania pojazdu. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), w myśl którego skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem, został doręczony skarżącemu w dniu 28 października 2013 r., co potwierdza pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki znajdujące się w aktach sprawy.
W dniu 3 grudnia 2013 r. wpłynęło do Sądu pismo skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, sporządzone osobiście przez S. K., które nazwane zostało: "skarga kasacyjna" na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W piśmie tym, skarżący podniósł, że jego skarga zasługuje na uwzględnienie oraz zwrócił się do tut. Sądu o sprawiedliwe rozpoznanie sprawy. Dodał, że nie jest w stanie opłacić wpisu od skargi, ani nie udało mu się wynająć pełnomocnika z wyboru, bowiem nie posiada środków finansowych na jego wynagrodzenie.
Na skutek rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 11 lutego 2014 r. ustanowiono S. K. radcę prawnego z urzędu oraz zwolniono go od kosztów sądowych. Na tej podstawie, na pełnomocnika z urzędu dla skarżącego została wyznaczona radca prawny J. W., wykonująca zawód w Kancelarii Radcy Prawnego w [...], przy ul. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna sporządzona osobiście przez S. K., podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę tę może wnieść zarówno strona, jak i prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 173 § 2 P.p.s.a.).
Możliwość osobistego wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę postępowania została jednakże ograniczona brzmieniem przepisu zawartego w art. 175 § 1 P.p.s.a. Przepis ten wprowadza tzw. przymus adwokacko-radcowski, co oznacza, że podmiotami uprawnionymi do sporządzania skargi kasacyjnej są adwokat i radca prawny, a także - po myśli § 2 art. 175 P.p.s.a. - inne wskazane ustawą osoby, czyli sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Omawianego przymusu adwokacko-radcowskiego nie stosuje się także gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2).
Z kolei, z mocy § 3 art. 175 P.p.s.a., skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, jak również przez rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej.
W treści skargi kasacyjnej z dnia 1 grudnia 2013 r. S. K. nie wskazał, aby należał do określonego w komentowanym powyżej przepisie kręgu podmiotów. Nie wynika to również z akt administracyjnych i sądowych sprawy. W tym miejscu odnotować należy trafne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu wniesienia jej z naruszeniem art. 175 P.p.s.a., bez wzywania do usunięcia braków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, dostępne: System Informacji Prawnej LEX nr 83280).
W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że w rozpoznawanej sprawie sporządzenie skargi kasacyjnej osobiście przez skarżącego skutkować musi uznaniem jej za niedopuszczalną, a w konsekwencji podlegającą odrzuceniu. Podkreślić trzeba, że ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego do dnia wydania niniejszego postanowienia nie sporządził skargi kasacyjnej, ani w żaden inny sposób nie odniósł się w sprawie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 P.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, orzeczono jak w sentencji postanowienia.