Uzasadnienie
"A" J. N. z siedzibą w [...], reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego N. K., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 czerwca 2017 r., nr [...], opartą o przepis art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2016 r. poz. 1907, z późn. zm.), w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Ustosunkowując się do powyższego wniosku organ w odpowiedzi na skargę stwierdził, że brak jest racjonalnych podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Postępowanie w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało umorzyć.
Na zasadzie art. 161 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Według art. 161 § 2 P.p.s.a., postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Natomiast zgodnie z art. 93 ust. 2 powołanej ustawy o transporcie drogowym, decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1 tego przepisu (tj. decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów z zakresu przewozów drogowych przez organu uprawnione do kontroli warunków lub obowiązków przewozu drogowego – dopisek Sądu), staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi (pkt 1), cofnięcia skargi (pkt 2) lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi (pkt 3).
W świetle powyższego, skoro w rozpoznawanej sprawie skarga do sądu administracyjnego została wniesiona na decyzję ostateczną z dnia 13 czerwca 2017 r. o wymierzeniu kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, wydaną na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym, to z mocy art. 93 ust. 2 tejże ustawy wykonalność zaskarżonej decyzji ulega wstrzymaniu z mocy prawa do czasu wystąpienia zdarzeń wymienionych w tym przepisie.
W literaturze przedmiotu jednolicie wskazuje się, że w ramach konstrukcji wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej ex lege, nie jest potrzebne wydawanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji przez organ, ani przez sąd. W związku z tym zgłoszenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w wypadku, gdy wstrzymanie to ma już miejsce z mocy prawa, jest bezprzedmiotowe i postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte w skutek wniesienia takiego wniosku powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012, s. 233 oraz T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 580).
Mając powyższe na uwadze, w realiach rozpoznawanej sprawy, postępowanie sądowoadministracyjne z wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, której wykonanie podlega wstrzymaniu z mocy samego prawa, tj. z mocy art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.
Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.